مقایسه ترس از در حاشیه ماندن و ابرازگری هیجانی در دانشجویان با و بدون اختلالات خوردن

زمینه و هدف: اختلالات خوردن زمانی پدید می آیند که فرد برای مقابله با تنش های درونی و ترس از طرد اجتماعی به الگوهای ناسازگار خوردن روی می آورد. افرادی که ترس بالایی از در حاشیه ماندن دارند معمولا در ابراز هیجان های خود دچار بازداری هستند و نسبت به نشانه های انتقاد یا طرد حساسیت شدید نشان می دهند. هدف پژوهش حاضر مقایسه ترس از در حاشیه ماندن و ابرازگری هیجانی در دانشجویان با و بدون اختلالات خوردن بود. مواد و روش ها: پژوهش حاضر توصیفی و از نوع پژوهش های علی – مقایسه ای بود. جامعه آماری پژوهش دانشجویان دانشگاه گیلان در بهار سال ۱۴۰۴ بود که تعداد ۸۱ نفر و دو گروه دانشجویان با اختلالات خوردن (۱۳ نفر) و دانشجویان بدون اختلالات خوردن (۶۸ نفر) با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه نگرش به تغذیه گارنر و همکاران (۱۹۷۹)، پرسشنامه ابرازگری هیجانی کینگ و آمونز (۱۹۹۰) و پرسشنامه ترس از در حاشیه ماندن پرزیبلسکی و همکاران (۲۰۱۳) بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون ناپارامتریک یومن ویتنی انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد بین دانشجویان با و بدون اختلالات خوردن در ترس از در حاشیه ماندن (۰/۸۰۶-z=، ۰/۴۲۰p=) و ابرازگری هیجانی (۱/۴۲۳-z=، ۰/۱۵۵p=) تفاوت معناداری وجود ندارد. نتیجه گیری: یافته ها حاکی از آن است که اختلالات خوردن با ترس از در حاشیه ماندن و ابرازگری هیجانی در دانشجویان ارتباط مستقیمی ندارد. پیشنهاد می شود مداخلات درمانی که بر تنظیم هیجانی اختصاصی به جای ابرازگری عمومی تمرکز دارند طراحی و اجرا گردد که احتمالا می تواند برای دانشجویان کاربردی تر و اثربخش تر باشد.

کلیدواژه ها:

Eating Disorders ، Emotional Expressiveness ، Fear of Missing Out ، Students ، ترس از در حاشیه ماندن ، ابرازگری هیجانی ، اختلالات خوردن ، دانشجویان