رابطه میان استرس والدگری و مشکلات رفتاری نوجوانان: نقش میانجی نورزگرایی نوجوانان

زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین استرس والدگری و مشکلات رفتاری نوجوانان با درنظرگرفتن نقش میانجی نورزگرایی نوجوانان انجام شد. مواد و روش ها: این پژوهش ازنظر هدف کاربردی و ازنظر ماهیت، توصیفی از نوع همبستگی با کمک مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دانشآموزان دوره اول متوسطه شهر همدان و پدران و مادران آنان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود. حجم نمونه ۵۱۲ تن بود و نمونهها پس از انتخاب مدارس نمونه به صورت نمونه گیری خوشه ای، ازطریق کانال مدرسه به پرسشنامه های پژوهش پاسخ دادند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه اضطراب آموزشی والدین سان (۲۰۲۲)، مقیاس نورزگرایی فرم کوتاه نئو (۱۹۸۹) و پرسشنامه مشکلات رفتاری گودمن (۱۹۹۷) بودند. تحلیل داده ها با آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، و مدل معادلات ساختاری با نرمافزارهای SPSS نسخه ۲۷ و Lisrel انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که تاثیر استرس والدگری بر مشکلات رفتاری نوجوانان مثبت و معنیدار بود و نورزگرایی نوجوانان در رابطه میان استرس والدگری و مشکلات رفتاری آنان نقش میانجی معناداری دارد (۰/۰۱ >p)، و شاخص های برازش مدل نشان دهنده تناسب مطلوب مدل مفهومی با داده های تجربی بودند. نتیجه گیری: برپایه یافته ها، نورزگرایی نوجوانان به عنوان یک ویژگی شخصیتی، نقش میانجی معناداری در اثرات استرس والدگری بر مشکلات رفتاری نوجوانان دارد. این نتایج نشان دهنده اهمیت طراحی مداخلات روانشناختی همزمان برای والدین و نوجوانان، به منظور کاهش استرس والدگری و تقویت مهارت های خودتنظیمی هیجانی و مدیریت هیجانات منفی در نوجوانان است.

کلیدواژه ها:

Adolescent neuroticism ، Adolescents’ behavioral problems ، Parental stress ، Personality traits ، Structural equation modeling ، استرس والدگری ، مشکلات رفتاری نوجوانان ، نورزگرایی نوجوانان ، ویژگی های شخصیتی ، مدل معادلات ساختاری