رابطه نشخوار فکری عمدی با رشد پس از آسیب در بیماران مبتلا به سرطان: نقش میانجی گری کنترل بازداری

زمینه و هدف: وقایع آسیب زا می توانند تاثیرات روانشناختی عمیقی داشته باشند؛ از پریشانی گرفته تا تحولات مثبت که به عنوان رشد پس از آسیب شناخته می شوند. هدف این مطالعه بررسی نقش میانجی گری کنترل بازداری در رابطه بین نشخوار فکری عمدی و رشد پس از آسیب بیماران مبتلا به سرطان در شهر اصفهان بود. مواد و روش ها: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی بیماران مبتلا به سرطان مراجعه کننده به بخش آنکولوژی مراکز درمانی شهر اصفهان در سال ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ تشکیل دادند که ۲۰۰ نفر از آنها بهروش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. در این پژوهش از پرسشنامه رشد پس از آسیب تدسچی و همکاران، مقیاس نارسایی ها در کارکردهای اجرایی بارکلی و سیاهه نشخوار فکری مرتبط با واقعه کان و همکاران استفاد شد. تحلیل داده ها با استفاده از روش گرسیون خطی با کاربرد بوت استرپ انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد اثر مستقیم نشخوار فکری عمدی بر رشد پس از آسیب برابر با ۰/۴۶ (۰/۰۰۱P<) و اثر غیرمستقیم نشخوار فکری عمدی بر رشد پس از آسیب ازطریق کنترل بازداری برابر با ۰/۲۷ بود (۰/۰۰۱P<)؛ بنابراین نقش میانجی کنترل بازداری معنادار است (۰/۰۰۱P<). علاوه براین، نسبت میانجی گری برابر با ۰/۳۷ نشان داد حدود ۳۷ درصد از اثر کل نشخوار فکری عمدی بر رشد پس از آسیب از مسیر کنترل بازداری منتقل می شود (۰/۰۰۱P<). نتیجه گیری: ازآنجا که نشخوار فکری عمدی ازطریق کنترل بازداری بر رشد پس از آسیب در بیماران مبتلا به سرطان اثر می گذارد، توانبخشی کنترل بازداری با هدف افزایش رشد پس از آسیب در بیماران مبتلا سرطان توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

Inhibitory control ، Posttraumatic growth ، Rumination ، رشد پس از آسیب ، نشخوار فکری ، کنترل بازداری