ارائه مدل نشانگان ضربه عشق بر اساس تجارب آزاردیدگی دوره کودکی: بررسی نقش میانجی طرحوارههای ناسازگار اولیه

مقدمه: عشق از بنیادی ترین تجارب انسانی به شمار می رود و ناکامی در روابط عاطفی می تواند آثار چشمگیری بر ابعاد مختلف سلامت انسان بر جای گذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل ساختاری رابطه نشانگان ضربه عشق و تجارب آزار دیدگی دوره کودکی با نقش میانجی طرح واره های ناسازگار اولیه انجام شد.روش: طرح پژوهش، از نوع همبستگی و با استفاده از مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش را تمامی دانشجویان دانشگاه ارومیه تشکیل دادند که در سال تحصیلی ۱۴۰۳- ۱۴۰۴ شاغل به تحصیل بودند. نمونه پژوهش شامل ۴۲۰ نفر بود که به روش خوشه ای چندمرحله ای از بین دانشکده های مختلف دانشگاه انتخاب شدند و به ابزارهای پژوهش، از جمله پرسش نامه تجارب آزار دیدگی برنستاین، طرح واره های ناسازگار اولیه یونگ (فرم کوتاه) و نشانگان ضربه عشق راس، پاسخ دادند. تجزیه وتحلیل داده ها به روش مدل یابی معادلات ساختاری با نرم افزارهای آماری SPSS نسخه ۲۷ و SmartPLS نسخه ۴ انجام گرفت.نتایج: یافته ها نشان داد که تجربه ترومای کودکی بر تجربه نشانگان ضربه عشق اثر مستقیم و معنادار دارد و طرح واره های ناسازگار اولیه در این میان نقش میانجی دارند (۰۵/۰>P). به عبارتی اثرات ترومای کودکی به واسطه طرح واره های ناسازگار اولیه بر تجربه نشانگان ضربه عشق، اعمال می شوند.بحث و نتیجه گیری: یافته ها بر ضرورت تمرکز متخصصان سلامت روان بر عوامل زمینه ای بروز نشانگان ضربه عشق، به ویژه ترومای کودکی و طرح واره های ناسازگار اولیه، تاکید دارند و پیشنهاد می شود با طراحی مداخلات بدیع و آموزش های مهارتی مناسب، ظرفیت سازگاری دانشجویان را در مواجهه جدایی عاطفی ارتقا دهند.

کلیدواژه ها:

تجارب آزار دیدگی دوره کودکی ، طرح واره های ناسازگار اولیه ، نشانگان ضربه عشق