گروه های مقاومت شکل گرفته در بستر شبکه محور مقاومت به مثابه جنبش های سیاسی، اجتماعی
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 19
فایل این مقاله در 31 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_SDSCB-7-13_006
تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405
چکیده مقاله:
این مقاله به بررسی ماهیت، اهداف و ساختار گروه های مقاومت در خاورمیانه می پردازد وآن ها را در چارچوب جنبش های اجتماعی و سیاسی تحلیل می کند. پژوهش حاضر باتکیه بر نظریه های جامعه شناختی و علوم سیاسی، به ویژه دیدگاه های مانوئل کاستلز درباره قدرت هویت و شبکه های اجتماعی، نشان می دهد که این گروه ها صرفا ابزارهای نظامی یانیابتی نیستند، بلکه جنبش هایی باهویت مستقل، ارزش های مشترک واهداف کلان اجتماعی-سیاسی هستند. محور مقاومت به عنوان یک شبکه منطقه ای متشکل ازکشورها و گروه هایی مانند ایران، سوریه، لبنان، عراق و یمن، برپایه اصولی چون عدالت خواهی، استکبارستیزی، دفاع ازحرم های مقدس و تحقق امت واحده اسلامی شکل گرفته است. این مقاله بامقایسه گروه های مقاومت بانیروهای نیابتی ، تفاوت های اساسی آن ها رادر مواردی مانند وابستگی به حامیان خارجی، ساختار سازمانی، اهداف راهبردی وهویت جمعی بررسی می کند.یافته های پژوهش نشان می دهد که گروه های مقاومت، برخلاف نیروهای نیابتی که عمدتا تابع دستورات قدرت های بزرگ هستند، از استقلال عمل، پشتوانه مردمی و چارچوب ایدئولوژیک منسجم برخوردارند. این جنبش ها با تکیه بر شبکه های غیرمتمرکز و ارزش های دینی-اجتماعی، دربرابر تهدیدهای داعش ودیگر گروه های نیابتی، مقاومت کردند ودر تحولات ژئوپلیتیک خاورمیانه نیز نقش تعیین کننده ایفا نموده ااند. مقاله با تحلیل اطلاعات بدست آمده در مصاحبه ها، و با استفاده از روش های تحلیل کیفی و مطالعات اسنادی، به این نتیجه می رسد که گروه های مقاومت، به ویژه پس از تحولات سال های اخیر در سوریه و عراق، به عنوان کنشگران اجتماعی-سیاسی تاثیرگذار ظاهر شده اند که ماهیت آن ها با تعریف کلاسیک نیروهای نیابتی متفاوت می باشد و این جنبش ها باتکیه برگفتمان مقاومت و هویت اسلامی، الگویی نوین ازکنشگری مستقل در نظام بین الملل ارائه داده اند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
علیرضا تقوی زاده
کارشناس ارشد علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
عباسعلی رهبر
استاد علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
ابراهیم برزگر
استاد علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :