آسیبها و راهبردهای پیشگیری سبز در بستر سیاست جنایی تقنینی

زمینه و هدف: امروزه، آلودگی های زیست محیطی در زمره تهدیدهای اساسی سلامت و حیات گونه های مختلف است از این رو پیشگیری سبز( پیشگیری از جرایم زیست محیطی) ، به هدف تحقق امنیت زیست محیطی، در زمره مقوله های با اهمیت حوزه پیشگیری است. این که مقررات کیفری ایران در پیشگیری از جرایم زیست محیطی با چه آسیب هایی مواجه اند و راهکارهای آن چیست موضوعی درخور تامل و واجد اثرات کاربردی در حوزه تقنین و به دنبال آن در حوزه های قضاء و اجرا است و با توجه به همین اهمیت، موضوع این مقاله قرار گرفته است. روش بررسی: پژوهش پیش رو بر اساس اصول توصیفی- تحلیلی و به روش کتابخانه ای، به آسیب شناسی پیشگیری سبز در سیاست جنایی تقنینی و راهکارهای برون رفت از آن پرداخته است. یافته ها: یافته های پژوهش حاضر موید این است که با وجود کثرت قوانین جزایی حوزه محیط زیست، نقائص و محدودیت های چشمگیری برای تحقق پیشگیری سبز وجود دارد؛ عدم بهره گیری مکفی از ظرفیت تشکل های مدنی، عدم توجه مکفی به جنبه های جرم شناختی وقوع جرایم و فقدان خصیصه بازدارندگی ضمانت اجراها، در زمره عمده ترین موانع پیشگیری سبز به شمار می رود. نتیجه گیری: برآیند پژوهش پیش رو تقویت سازمان های مردم نهاد، افزایش مصادیق و قلمروی اقدامات بازپرورانه، اتخاذ جایگزین های اجتماعی و ضمانت اجراهای اداری، قضازدایی نسبی و پلکانی از جرایم زیست محیطی و در نهایت تقویت سیاست جنایی مشارکتی و تعاملی می باشد.

کلیدواژه ها:

پیشگیری سبز ، جرم زیست محیطی ، سیاست جنایی ، سیاست تقنینی ، سیاست مشارکتی.