تبیین ماهیت تربیت عفیفانه بر اساس آموزه های قرآن و دلالت های آن در قلمرو تعلیم و تربیت

تربیت صحیح و پرورش نسل نیکو مستلزم بهره گیری از منابع قرآنی است. بر این اساس شناسایی ماهیت تربیت عفیفانه بر محور آموزه های دینی و قرآنی گمشده فضای تعلیم و تربیت امروز است. لذا پرداختن متخصصان به این مهم در حوزه نظر و عمل ضرورتی انکارناپذیر می باشد. در این پژوهش تلاش شده به دو سوال پژوهشی پاسخ داده شود. اول آنکه ماهیت تربیت عفیفانه در آموزه های قرآنی چیست؟ و دوم آنکه تربیت عفیفانه طبق آموزه های قرآنی چگونه محقق می شود؟ برای پاسخ به سوال اول از روش تحلیلی – مفهومی و برای پاسخ به سوال دوم از روش استنتاجی بر اساس الگوی بازسازی شده فرانکنا استفاده شد. ملاک ورود به پژوهش آیاتی از قرآن بود که در آنها مستقیما از واژه عفت و مشتقات آن استفاده شده بود. یافته ها در پاسخ به سوال اول منجر به شناسایی شش مبنای تربیت عفیفانه در آموزه های قرآنی شد که شامل مبنای تقوا، مبنای حیا و پوشش، مبنای خودکنترلی، مبنای پرهیز از خلوت با نامحرم، مبنای ازدواج، مبنای تربیت خانوادگی و ایجاد محیط سالم می باشد. نیز دستاوردهای پژوهش در پاسخ به سوال دوم منجر به شناسایی هدف غائی رسیدن به سعادت و کمال و اهداف سه گانه میانی شد. به همین ترتیب اصول چهارگانه تقویت ایمان، تعادل در قوا، یادآوری پیامدهای بی عفتی و دوری از محیط های سالم دسته بندی و شناسایی شد. روش های تربیت عفیفانه نیز شامل چهار روش: ۱- تزکیه نفس ۲- کنترل نگاه و حیای درونی ۳- آگاهی بخشی ۴- سالم سازی جامعه از آلودگی های اخلاقی می باشد.

کلیدواژه ها:

آموزه های قرآن ، تربیت عفیفانه ، عفت ، تعلیم و تربیت