تدوین الگوی سیاستگذاری مطلوب با رویکرد عدالت اجتماعی مبتنی برحکمرانی خوب

عدالت اجتماعی به عنوان یکی از اصول بنیادین توسعه پایدار، نقش مهمی در ارتقای کیفیت زندگی و کاهش نابرابری ها ایفا می کند. سیاستگذاری مطلوب، که بتواند عدالت اجتماعی را در تمام ابعاد اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تحقق بخشد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی موانع تحقق عدالت اجتماعی و ارائه الگوی سیاست گذاری مطلوب مبتنی بر حکمرانی خوب در ایران انجام شده است. برای دستیابی به این هدف، از رویکرد کیفی و روش تحلیل لایه ای علت ها (CLA) بهره گرفته شد تا ساختارهای چندسطحی سیاسی، فرهنگی، گفتمانی و نهادی به طور جامع مورد بررسی قرار گیرد. داده ها ازطریق مصاحبه نیمه ساختاریافته در چهار سطح صورت گرفت: لایه اسطوره ای و استعاره ای، ساختارهای اجتماعی و فرهنگی، علل ساختاری و گفتمان های سطحی. یافته ها نشان می دهد که سیاست گذاری عدالت محور در ایران با موانعی جدی از جمله اقتدارگرایی ذهنی و نهادی، ضعف سرمایه اجتماعی، نگاه تقلیل گرایانه به عدالت به عنوان انفاق، فقدان نظام ارزیابی موثر و شعارگرایی گفتمانی مواجه است. بر اساس این نتایج، الگویی پیشنهادی برای سیاست گذاری عدالت محور تدوین شد که بر چهار محور اصلی مبتنی است: تحول گفتمانی، اصلاح نهادی، مشارکت محوری در فرآیند سیاست گذاری و بازتوزیع عادلانه منابع. این چارچوب می تواند راهنمایی عملی برای سیاستگذاران در بهبود فرآیندهای تصمیم گیری عدالت محور و کاهش نابرابری ها در ایران باشد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: عدالت اجتماعی ، سیاستگذاری مطلوب ، حکمرانی خوب ، جمهوری اسلامی ایران ، سرمایه اجتماعی