تجانس گرایی دولت و هویت سیاسی ایرانیان در دوره میانه

هویت هر جامعه در گذر زمان با تغییر و تحول مواجه بوده است، چنانکه در عصر جهانی شدن، نظریه های جدید هویتی همچون هویت ژلاتینی و هویت پسااستعماری از سوی جامعه شناسان و فلاسفه سیاسی مطرح شدند. هویت ایرانیان نیز در طول تاریخ بخصوص در دوره میانه به دگردیسی مواجه شد. سوال و هدف محوری این پژوهش این است که مختصات هویت سیاسی ایرانیان در سده های میانه بخصوص با توجه به نظریه پردازان جدید چگونه تجلی یافته است. با روش تبیینی می توان گفت که هویت ایرانیان در سده های سوم به بعد با توجه به فرهنگ و نرم های جهان اسلامی-عربی با نوعی هویت مقاومتی در عین تجانس گرایی صورت بندی می شود. گفتمان هویت سیاسی ایرانیان در این دوران به توجه به منظومه معرفتی و تاریخی خود و همچنین دولت های قدرتمند، عناصر هویتی اسلامی –عربی را با هویت خود امیختند. هویت سیاسی که با عناصری همچون قدسی سازی، ناسیونالیسم دینی، بازتولید روایت های کلان ایران باستان، هویت تفکیک گرایانه از اعراب، احیای زبان فارسی جدید بعنوان منبع اصلی هویت جدید ایرانیان، ورود به عصر هویت پساساسانی، همگونگی ثبات و مشروعیت دولت ها با هویت، بازتولید هویت ایرانشهری و گفتمان مقاومتی و چترگونه معنا می شود.

کلیدواژه ها:

ایران ، هویت ، دولت ، استبداد شرقی ، دوره میانه ، تجانس گرایی