واکاوی تاثیر بیداری اسلامی بر سیاست خارجی کشورهای خاورمیانه

منطقه خاورمیانه به دلیل جایگاه ویژه در نظام بین الملل، همواره بستری برای کنش گری قدرت های بزرگ و بازیگران منطقه ای بوده است. در این میان، حاکمان کشورهای منطقه با اتخاذ رویکرد تمرکزگرایی در تصمیم گیری های کلان، کوشیده اند میان تداوم حاکمیت داخلی و فشارهای نظام بین الملل توازن برقرار کنند. با وقوع تحولات موسوم به «خیزش های عربی» در سال ۲۰۱۰ که با نقطه آغازین تونس همراه بود، ساختار سیاست خارجی این کشورها با چالش های بنیادین و ناپایداری های ساختاری مواجه شد. این پژوهش با هدف واکاوی پیامدهای این تحولات بر سیاست خارجی بازیگران منطقه، به این پرسش پاسخ می دهد که چگونه بی ثباتی های ناشی از خیزش های اخیر، زمینه را برای بازتعریف نفوذ قدرت های فرامنطقه ای، به ویژه ایالات متحده، فراهم کرده است. یافته ها نشان می دهد که ضعف ساختاری در تصمیم گیری های راهبردی کشورهای منطقه، ایالات متحده را بر آن داشته است تا با استراتژی هایی نظیر «مدرنیزاسیون» و بازسازی چهره سیاسی، به تحکیم جایگاه خود در خلیج فارس بپردازد. در نهایت، این نوشتار استدلال می کند که استمرار این تحولات، کشورهای منطقه را به سوی گذار از پارادایم های سنتی سیاست خارجی و حرکت به سمت بازبینی در اولویت های راهبردی سوق داده است.

کلیدواژه ها:

سیاست خارجی ، بیداری اسلامی ، خاورمیانه ، تحولات ۲۰۱۰ ، توازن راهبردی