مرگ آگاهی و معنویت در انگیزش کارکنان سازمان های ایرانی در فضای پساجنگ

هدف پژوهش حاضر، واکاوی نقش مرگ آگاهی و معنویت در انگیزش کارکنان سازمان های ایرانی در فضای پس از جنگ دوازده روزه بین ایران و اسرائیل در سال ۱۴۰۴ است. این پژوهش با رویکردی کیفی و تفسیری انجام شد و داده های آن از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۹ نفر از کارکنان، مدیران و شاغلان حرفه ای یا خوداشتغال دارای حداقل پنج سال سابقه کار سازمانی یا حرفه ای گردآوری شد. مشارکت کنندگان به صورت هدفمند و با هدف ایجاد تنوع در نقش شغلی، سطح سازمانی و حوزه فعالیت، از محیط های کاری مستقر در تهران انتخاب شدند. داده ها با روش تحلیل مضمون مبتنی بر کتابچه کدها و با منطق رفت وبرگشتی نظریه آگاه و داده آگاه، با استفاده از نرم افزار مکس کیودی ای نسخه ۲۰۲۴ تحلیل شدند. رویکرد وجودی در این فرایند متغیری برای سنجش نبود، بلکه عدسی تفسیری طراحی پرسش های مصاحبه، کدگذاری و تفسیر مضامین بود. یافته ها نشان دادند که مرگ آگاهی در روایت مشارکت کنندگان الزاما با کاهش انگیزش همراه نبود؛ بلکه در برخی روایت ها با بازتنظیم اولویت ها، درست کاری، خدمت و توجه به میراث کاری پیوند داشت. معنویت نیز در بستر فرهنگی ایران، در روایت مشارکت کنندگان با معنا، تاب آوری، امید و تداوم انگیزش ارتباط داشت. بر این اساس، مقاله مفهوم «انگیزش وجودی _ معنوی» را برای فهم انگیزش کارکنان در فضای پساجنگ پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

مرگ آگاهی ، معنویت ، انگیزش ، جنگ ، رویکرد وجودی ، سازمانهای ایرانی ، تاب آوری ، انگیزش وجودی معنوی