تاثیر آلودگی گازوئیل و تیمار نانوسیلیس بر رفتار برشی، مقاومتی و تحکیمی ماسه رسی

پژوهش حاضر به بررسی اثرات هم زمان آلودگی گازوئیلی (۰ تا ۱۰ درصد) و افزودن نانوسیلیس (۰، ۱ و ۲ درصد) بر خواص فیزیکی و مکانیکی ماسه رسی (۶۰ درصد ماسه و ۴۰ درصد کائولینیت) می پردازد. در مجموع ۱۸ مخلوط تهیه و آزمایش های وزن مخصوص، تراکم، حدود اتربرگ، نفوذپذیری، تحکیم، مقاومت فشاری تک محوری، نسبت باربری کالیفرنیا و برش مستقیم انجام شد. یافته ها نشان می دهد که رفتار خاک حاصل برهم کنش میان گازوئیل و نانوسیلیس است. افزایش گازوئیل موجب کاهش پیوسته وزن مخصوص، کاهش رطوبت بهینه و افزایش حداکثر وزن واحد خشک می شود. مقاومت فشاری تک محوری در حدود ۴ درصد آلودگی به اوج می رسد و سپس در ۱۰ درصد، کاهشی ۲۵ درصدی نشان می دهد. در مقابل، نسبت باربری کالیفرنیا با افزایش گازوئیل به طور پیوسته افزایش می یابد و نانوسیلیس ۲ درصد بالاترین مقادیر را به همراه دارد. نتایج برش مستقیم نشان می دهد که مقاومت برشی کل با افزایش آلودگی به طور پیوسته کاهش می یابد؛ این کاهش حاصل رفتار متفاوت دو مولفه است: چسبندگی روندی غیریکنواخت با اوج در ۴ درصد آلودگی دارد، در حالی که زاویه اصطکاک داخلی روندی پیوسته کاهشی نشان می دهد. نانوسیلیس هر دو مولفه چسبندگی و اصطکاک را بهبود می بخشد و نمونه های حاوی ۱ درصد بالاترین مقادیر را دارند. نفوذپذیری با افزایش گازوئیل به دلیل مسدودشدن منافذ کاهش می یابد، در حالی که پارامترهای تحکیم روندی غیریکنواخت با اوج در سطوح آلودگی متوسط دارند. درصد بهینه نانوسیلیس (۱ درصد) اثرات نامطلوب گازوئیل را تعدیل کرده و عملکرد مکانیکی را بهبود می بخشد؛ یافته هایی که می تواند برای مدیریت خاک های آلوده به هیدروکربن ها راهگشا باشد.

کلیدواژه ها:

آزمایش برش مستقیم ، مقاومت فشاری تک محوری ، نسبت باربری کالیفرنیا ، ضریب تحکیم ، ضریب نفوذپذیری