تمایل مشروط زنان به استفاده از سامانه دوچرخه اشتراکی در مشهد: یک تحلیل با روش ترکیبی از یک پیمایش شهری

زنان به دوچرخه اشتراکی زمانی کارکرد حمل ونقلی می یابد که امکان استفاده از آن در سفرهای روزمره شهری فراهم باشد. در زمان گردآوری داده ها، دسترسی عملی زنان به سامانه دوچرخه اشتراکی مشهد، بایدو، عمدتا به بوستان های ویژه بانوان محدود بود. این پژوهش ارتباط تجربه های پیشین و ترجیحات حمل ونقلی با تمایل مشروط زنان به استفاده آینده از بایدو را بررسی و شواهد مربوط به موانع استفاده را تلفیق می کند. داده های ۲۵۱ زن ۱۵ سال و بالاتر ساکن مشهد، برگرفته از پیمایشی غیراحتمالی با دو مسیر حضوری و برخط، با رویکرد ترکیبی همگرا تحلیل شدند. پیامد پنج سطحی با مدل لاجیت ترتیبی و خطاهای معیار مقاوم بررسی شد؛ پاسخ های متنی ۱۴۲ زن و ارزیابی هشت گویه زیرساختی توسط ۸۷ زن دارای تجربه دوچرخه شخصی نیز تحلیل شدند. در کل نمونه، ۶۸٫۹ درصد پاسخ ۴ یا ۵ را انتخاب کردند. تجربه بایدو در محیط محدود، تجربه دوچرخه شخصی و ترجیح شیوه سفر شامل دوچرخه، پس از تعدیل سایر متغیرهای مدل، با سطوح بالاتر تمایل ارتباط داشتند. پاسخ های متنی نشان دادند که تمایل بالا می تواند با گزارش مشکلات خدمت هم زمان باشد. در زیرنمونه زیرساختی، ۴۶٫۰ درصد ایمنی تقاطع ها و ۴۰٫۲ درصد روشنایی شبانه و حرکت بدون مانع را، هرکدام، در دو سطح پایین ارزیابی کردند. تلفیق شواهد، سه گلوگاه تحلیلی را برای بررسی امکان استفاده پیشنهاد می کند: امکان ورود به خدمت، قابلیت اتکای خدمت و ایمنی و پیوستگی سفر. این چارچوب، تفسیر شواهد مطالعه است؛ داده ها نرخ تبدیل تمایل به سفر، تقاضای کل زنان شهر یا اثر علی تغییر سیاست را اندازه گیری نمی کنند.

کلیدواژه ها:

تحلیل چارچوبی ، تمایل مشروط ، دسترسی زنان ، دوچرخه اشتراکی ، مدل لاجیت ترتیبی