ارزیابی عوامل موثر بر فرسایش روسازی آسفالتی با استفاده از مدل جنگل تصادفی

آسفالت معابر شهری نقشی کلیدی در ارتقای ایمنی، رفاه و کیفیت خدمات حمل ونقل دارد. با این حال، خرابی های مکرر آن در شهرهای پرتراکم مانند کرج هزینه های اقتصادی و اجتماعی قابل توجهی را به همراه دارد. این پژوهش با هدف شناسایی عوامل موثر بر فرسایش روسازی آسفالتی و ارائه راهکارهایی برای افزایش دوام و کارایی آن انجام شده است. داده های مربوط به عمر آسفالت، حجم ترافیک، سهم وسایل نقلیه سنگین، شرایط اقلیمی، کیفیت مصالح و وضعیت نگهداری گردآوری و سطح خرابی در سه طبقه «کم»، «متوسط» و «زیاد» تعریف گردید. برای تحلیل داده ها و پیش بینی سطح خرابی، از الگوریتم یادگیری ماشین Random Forest استفاده شد. نتایج نشان داد دقت مدل حدود ۹۶.۷ درصد بوده و بیشترین تاثیر بر خرابی روسازی به ترتیب مربوط به کیفیت مصالح، درصد وسایل نقلیه سنگین، عمر آسفالت و حجم ترافیک روزانه است. در حالی که متغیرهای اقلیمی مانند دما و بارش اثر کمتری دارند. بررسی ماتریس درهم ریختگی نیز بیانگر توان بالای مدل در تشخیص سطوح متوسط و شدید خرابی و بروز خطا در پیش بینی سطح خرابی کم بود. بر اساس یافته ها، فرسایش سریع آسفالت ناشی از ترکیب عوامل ترافیکی، اجرایی و ضعف در نگهداری است. راهکارهای پیشنهادی شامل استفاده از مصالح مقاوم، افزایش ضخامت لایه های آسفالتی، مدیریت ترافیک سنگین، اجرای نگهداری پیشگیرانه و بهره گیری از افزودنی های نوین است که می تواند عمر مفید روسازی را افزایش داده و هزینه های نگهداری را کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

روسازی آسفالت ، تخریب سطح روسازی ، مدل جنگل تصادفی ، تحلیل داده محور