شکاف اعتماد در تعامل رانندگان با خودروهای خودران: مقایسه اعتماد ادراک شده و رفتار ترمزگیری در شبیه ساز رانندگی

این مقاله با هدف بررسی شکاف میان اعتماد ادراک شده و اعتماد رفتاری رانندگان نسبت به خودروهای خودران انجام شد. در این راستا، داده های پرسشنامه ای و داده های رفتاری حاصل از شبیه ساز رانندگی به صورت همزمان مورد تحلیل قرار گرفت و رفتار خودروی خودران نیز به عنوان خط مبنای مقایسه در نظر گرفته شد. نمونه پژوهش شامل ۴۶ شرکت کننده بود که هر دو نوع داده ادراکی و رفتاری را در اختیار داشتند. اعتماد ادراک شده از طریق پرسشنامه و در دو سطح اعتماد نظری و اعتماد عملی پس از تجربه شبیه ساز سنجیده شد. رفتار واقعی نیز بر اساس شاخص های ترمزگیری شامل تعداد ترمز، میانگین شدت ترمز و نوسان شدت ترمز تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که میانگین تعداد ترمز رانندگان انسانی (۳۵.۵۶ در برابر ۲۱ در خودران) حدود ۶۹ درصد بیشتر از خودروی خودران بوده است. همچنین میانگین شدت ترمز در انسان ها (۰.۴۰۵ در برابر ۰.۳۵۹) و نوسان شدت ترمز (۰.۲۲۵ در برابر ۰.۲۱۱) نیز بالاتر از خودران بود. در مقابل، فاصله زمانی میان ترمزها در رانندگان انسانی کمتر از خودران گزارش شد. علاوه بر این، همبستگی معناداری میان اعتماد پرسشنامه ای و شاخص های رفتاری مشاهده نشد. در مجموع، نتایج نشان داد که با وجود گزارش سطح نسبتا مثبت اعتماد در پرسشنامه، رفتار واقعی رانندگان همچنان مداخله گرانه تر از رفتار مرجع خودران است. این موضوع بیانگر وجود شکاف معنادار میان اعتماد ادراک شده و اعتماد رفتاری در تعامل با خودروهای خودران است.

کلیدواژه ها:

خودروهای خودران ، اعتماد ادراک شده ، اعتماد رفتاری ، شکاف اعتماد ، شبیه ساز رانندگی