بازخوانی نقش سیاسی-اجتماعی شیخ صفی الدین اردبیلی در عصر ایلخانان نظر به فلسفه حقیقت گویی (پاریاستس) فوکو
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 28
فایل این مقاله در 26 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JPURD-4-7_004
تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405
چکیده مقاله:
در تاریخ نگاری عصر ایلخانی، رابطه تصوف و قدرت سیاسی غالبا در دوگانه «انزوای عارفانه» یا «هم دستی تشکیلاتی» تقلیل یافته است. این پژوهش برخلاف مطالعات پیشین که تصوف را در چارچوب انزوای سیاسی یا هم دستی با قدرت دیده اند، نشان می دهد مشایخ طریقت با سه سازوکار «اعراض نمادین از دربار»، «نصح خیرخواهانه» و «نقد عریان قدرت» به مثابه سوژه های پارسیاستس عمل می کردند. مقاله حاضر با روش تحلیل تاریخی‑گفتمانی و با تکیه بر منابع دست اولی چون «صفوه الصفا» و «جامع التواریخ»، به کاربست مفهوم «پارسیا» در اندیشه متاخر میشل فوکو پرداخته است. نوآوری مقاله در صورت بندی «پارسیای معنوی» به عنوان الگویی بومی از حقیقت گویی انتقادی است که در غیاب نهادهای مدنی کلاسیک، خلا ناشی از خودکامگی ایلخانی را پر می کرده است. همچنین نشان می دهد که «کرامات و انفاس مبارک» در اپیستمه آن عصر، نه ناقض پارسیا، بلکه شرط امکان آن برای مصونیت و اثرگذاری بوده است. نتیجه آنکه مشایخ طریقت در عصر فترت مغولی، نه منزوی و نه هم دست، بلکه نیرویی نقاد و واسطه گر اخلاقی بودند که با تکیه بر سرمایه معنوی و همگونگی گفتار و کردار، هندسه قدرت را به نفع عدالت و کاهش خشونت بازتعریف کردند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
ولی محمد احمدوند
استادیار گروه جامعه شناسی و رسانه، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :