رضایت مندی شالیکاران گیلانی در دستیابی به کشاورزی پایدار با اجرای طرح تجهیز و نوسازی اراضی شالیزاری (مطالعه موردی بخش سنگر شهرستان رشت)

پراکندگی، نامنظم و کوچک بودن اراضی شالیزاری در استان گیلان، باعث عدم استفاده بهینه از منابع تولید می شود که در نتیجه از یک طرف باعث افزایش هزینه تولید و از طرف دیگر مانع از رسیدن به حداکثر تولید است. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثرات اجرای طرح تجهیز و نوسازی اراضی شالیزاری در استان گیلان بود که می تواند منجر به رضایتمندی شالیکاران در دستیابی به کشاورزی پایدار در تولید برنج شود. این تحقیق در سال ۱۴۰۳ در استان گیلان، شهرستان رشت، بخش سنگر انجام گرفت و از نوع تحقیق علی و پس از وقوع و از لحاظ هدف کاربردی و از نظر نحوه گردآوری داده ها جزء تحقیقات توصیفی– پیمایشی محسوب می شود. ابزار گردآوری اطلاعات در این پژوهش، مطالعات کتابخانه ای و پرسشنامه بود. جامعه آماری این پژوهش، بهره-برداران روستاهای جوبنه، ویشکاننک، شیخ علی بست و قلعه دژ در بخش سنگر شهرستان رشت بودند. با استفاده از فرمول کوکران حجم نمونه این تحقیق ۱۵۰ بهره بردار برآورد شد. به منظور تعیین روایی پرسشنامه از نظرات ۱۵ نفر از کارشناسان امر استفاده شد. پایایی پرسشنامه با توجه به ضریب آلفای کرونباخ برابر ۸/۰ به دست آمد که بیانگر اعتبار خوب سوالات پرسشنامه است. پس از جمع آوری پرسشنامه ها، اطلاعات موجود در آن ها کدگذاری و به منظور تجزیه و تحلیل به نرم افزار SPSS۲۵ داده شد. نتایج به-دست آمده از تجزیه و تحلیل داده ها در دو بخش توصیفی و تحلیلی رضایت کشاورزان از اجرای طرح در بعد مدیریتی آب، زیرساختی و اجتماعی را نشان دادند. نتایج آزمون رگرسیون لجستیک نشان داد که متغیر وابسته پژوهش که رضایت مندی شالی-کاران از اجرای طرح بود، تحت تاثیر مثبت ابعاد مدیریت مصرف آب با وزن ۹۳/۰، توسعه زیرساختی و فناوری با وزن ۸۶/۱، بهبود فرآیند تولید با وزن ۴۷/۲ و دستاوردهای اجتماعی با وزن ۷۸/۰ قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

برنج ، پرسشنامه ، توسعه زیرساختی و فناوری ، دستاوردهای اجتماعی ، مدیریت مصرف آب