بهینه سازی تخصیص منابع آب سطحی و زیرزمینی دشت چمچمال با استفاده از برنامه ریزی خطی

مدیریت تلفیقی منابع آب سطحی و زیرزمینی و بهینه سازی تخصیص آب برای دستیابی به سطح بهینه کاشت محصولات با الگوی کشت موجود یک ضرورت است که در دشت چمچمال کرمانشاه با بکارگیری مدل برنامه ریزی خطی انجام شد. نیاز آبی و تولید خالص محصولات در وضعیت موجود، به عنوان ضرایب تابع هدف و تعریف توابع محدودیت استفاده شد و بهینه سازی وضعیت موجود و پیشنهادی با هدف مدیریت تلفیقی منابع آب سطحی و زیرزمینی در مناطق دارای شبکه و بدون شبکه انجام گرفت. نتایج نشان داد که بین الگوی صحیح کشت و آب قابل دسترس تناسب وجود ندارد و این نشان دهنده ضعف مدیریت شبکه است. بهینه سازی وضع موجود سبب کاهش سطح کشت های گندم، آفتاب گردان، گوجه فرنگی و افزایش سطح کلزا، سیب زمینی، باقلا و حدف کشت جو، چغندرقند و ذرت شده است که در مناطق شبکه و فاقد شبکه به ترتیت سبب افزایش ۳۴/۳۳ درصدی و ۳۳/۳۵ درصدی سود کشاورزی شده است. این افزایش سود در شرایط بهینه پیشنهادی ۹/۴۵ و ۲۳/۳۵ درصد است. آنالیز حساسیت نشان داد که در مناطق تحت پوشش شبکه در وضعیت موجود و پیشنهادی کاهش سود بیشترین حساسیت را نسبت به کاهش سطح اراضی تحت کشت گندم و افزایش سود بیشترین حساسیت را نسبت به افزایش سطح کشت سیب زمینی و سپس گندم داشته است.

کلیدواژه ها:

مدیریت تلفیقی ، شبکه آبیاری و زهکشی ، الگوی کشت ، دشت چمچمال