بهره گیری از هنر خانگی برای بیانگری و مبارزه زنانه

هنرهای خانگی، روایتی ناب از زیبایی شناسی خاص زنان به جا نهاده و به منبعی ژرف و غنی برای مطالعه نیمه نانوشته تاریخ هنر بدل گردیده اند؛ زیرا بانوان اغلب از این رسانه ها برای بیان تجربیات، آرزوها و دیدگاه هایشان بهره می گرفته اند. گرچه این گونه آثار اغلب آفرینشگرانه و بهره مند از ارزش های فرهنگی و زیبایی شناختی بسیارند، اما به ندرت نام سازندگان خود را باقی گذارده یا آنان را به ثروت و شهرت رسانده اند. این رسانه ها را فرهنگ پدرمرکز، هنرهای کوچک نام داده و تزئینی، کم ارج و غیر مولد پنداشته، تا همواره جایگاهی نادیدنی در حاشیه گفتمان محوری هنرهای مردانه داشته باشند. پژوهش حاضر، یک موردکاوی تاریخی به روش توصیفی  تحلیلی است که داده های کیفی آن به شیوه اسنادی گردآوری شده اند. هدف این نوشتار، نقد جایگاه فرهنگی و اقتصادی هنر خانگی زنانه در بستر شرایط اجتماعی  تاریخی حاکم بر جهان هنر از سده های میانه تا دوره معاصر است. از ابتدای سده بیستم م. بانوان کنشگر و پیروان جنبش های آزادی خواه، صلح جو و برابری طلب از دوختن و بافتن به مثابه یک کنش اعتراضی استفاده نموده اند. در کنار این حرکت های جمعی، برخی از بانوان هنرمند نامدار نیز آثاری ارزشمند با بهره گیری از رسانه های هنر خانگی آفریده اند. در این نوشتار، کارهای ده تن از این بانوان که رویکرد و زبانی خاص خود دارند واکاوی شده است. مادربزرگ موزس، ناتالیا گونچاروا، سونیا دلونه، هانا هوش، میریام شاپیرو، جودی شیکاگو، فیث رینگ گولد، پاکیتا آباد، غاده عامر، و کیونگا هام. این بانوان هنرمند، روش های کار و رویکردهای زیبایی شناختی مادران خود را پذیرفته و در بستری نو امتداد بخشیدند. بدین سان، آن ها پای هنر خانگی را به موزه ها و گالری هایی باز نمودند که به طور سنتی قلمرو هنرهای مردانه انگاشته شده بوده است.

کلیدواژه ها:

کلید­واژه ­ها: هنرهای خانگی ، هنر زنانه ، هنر معاصر ، هنر متعهد