بررسی درک استعاره در کودکان فارسی زبان با و بدون اختلال طیف اتیسم

هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی درک استعاره های بدنمند و غیربدنمند در کودکان فارسی زبان با و بدون اختلال طف اتیسم بود. این پژوهش با روش توصیفی - تحلیلی و به صورت میدانی انجام گرفت. نمونه پژوهش شامل ۱۰ کودک پسر مبتلا به اتیسم سطح دو آموزش پذیر با سن تقویمی ۷ تا ۹ سال بود و گروه کنترل نیز از ۱۰ پسر در همین محدوده سنی و با همین جنسیت تشکیل شده بود. ابزار مورد استفاده در این پژوهش آزمون تصویری محقق ساخته ای بود که از ۲۰ سوال تشکیل شده بود و هر سوال نیز شامل یک عبارت استعاری بود. دوازده عبارت استعاری مربوط به استعاره های مفهومی غیر بدن˗محور و هشت عبارت دیگر مربوط به استعاره های مفهومی بدن˗محور بود. آزمون به صورت انفرادی برای هر یک از آزمودنیها در اتاقی ساکت در محیط مدرسه برگزار شد. تحلیل داده های پژوهش با استفاده از آمار توصیفی و استباطی که شامل محاسبه میانگین و تحلیل واریانس می شد، انجام گرفت. تحلیل داده های این پژوهش نشان داد که گروه کودکان عادی نسبت به گروه کودکان مبتلا به اتیسم در آزمون درک استعاره مفهومی عملکرد بهتری داشتند و از منظر استباطی عملکرد درک استعاره به تفکیک بدن‑محور و غیر بدن‑محور در کودکان مبتلا به اتیسم تفاوت معناداری نداشت؛ از طرف دیگر، عملکرد درک استعاره به تفکیک بدن‑محور و غیر بدن‑محور در کودکان عادی نیز از منظر استنباطی در سطح اطمینان ۹۵ درصد تفاوت معنی داری نداشت.

کلیدواژه ها:

اتیسم ، استعاره مفهومی ، معنی شناسی شناختی ، استعاره بدنمند