بررسی زباهنگ «سکوت زنانه» در فرهنگ ایران براساس الگوی مفهومی تحلیل زباهنگ

در بافت های موقعیتی گوناگون زنان ممکن است ازسوی اطرافیان به سکوت فراخوانده شوند. ازآن جایی که این سکوت ها ممکن است سبب پایمال شدن حقوق زنان، تحقیر و کم شدن اعتمادبه نفس آن ها در جامعه شود، مطالعه فرهنگ های نهفته در آن ها می تواند به کاهش این مشکلات بیانجامد. با توجه به اینکه فرهنگ هر جامعه بر زبان آن اثرگذار است، بررسی زباهنگ «سکوت زنانه» اهمیت بسیاری دارد. منظور از این زباهنگ، بررسی فرهنگ نهفته در پاره گفتارهایی است که زن ها را به سکوت فرامی خوانند. دراین راستا، پژوهش حاضر براساس الگوی مفهومی تحلیل زباهنگ به بررسی این پاره گفتارها می پردازد و ویژگی های فرهنگی پنهان در زبان آن ها را مشخص می کند. به این منظور، چهارصد و هشتاد قطعه زبانی دربردارنده این زباهنگ به کارگرفته شده در مکالمه های ۸۱۲ نفر (۴۱۹ نفر مرد و ۳۹۳ زن) از افراد جامعه با میانگین سنی ۱۷ تا ۷۹ سال در بافت های گوناگون رسمی و غیررسمی موردارزیابی قرار گرفتند. یافته ها نمایانگر این بود که افراد با هدف هایی مانند سرزنش، ایجاد شرم، تحقیر و توهین، نصیحت و خیرخواهی، تهدید و ایجاد ترس، زنان را به سکوت وامی دارند. ازسوی دیگر فراوانی کاربرد این زباهنگ در جامعه ایران بالاست و افراد هیجامد درونی نسبت به این عبارات زبانی دارند. بررسی زباهنگ سکوت زنانه براساس الگوهای فرهنگی بیانگر وجود فاصله قدرت زیاد، جمع گرایی، مردنگری، سخت گیری، بافت فرهنگی قوی و انتظارمندی بالا در جامعه ایران است و جامعه ایران جزء جوامع کل نگر، شرم محور و تخته سنگی به شمار می آید. به نظر می رسد با شناخت این ویژگی های فرهنگی می توان بر آگاهی عمومی افزود و مشکلاتی ازجمله سکوت ناخواسته زنان را از بین برد؛ تا از این پس، حضور زنان در جامع پررنگ تر شود و بتوان از نیروی آن ها در راه پیشرفت کشور و تعالی فرهنگ بهره برد.

کلیدواژه ها:

سکوت زنانه ، الگوی مفهومی تحلیل زباهنگ ، تعالی فرهنگی