اثر مهاجرت و بیکاری بر تجرد جمعیت بالای ۳۰ سال در ایران؛ تحلیل فضایی

افزایش تجرد ازجمله تحولات در نهاد خانواده است که در سال های اخیر در کشور رخ داده است. این پدیده پیامدهای متعدد فردی و اجتماعی ازجمله کاهش افراد در معرض فرزندآوری را در جامعه در پی داشته است. این مطالعه با هدف تحلیل فضایی اثر مهاجرت و بیکاری بر نسبت های تجرد جمعیت بیش از ۳۰ سال شهرستان ها در ایران انجام شد؛ بدین منظور روش رگرسیون وزن دار جغرافیایی و خودهمبستگی فضایی موران دومتغیره استفاده شد. یافته ها نشان داد که خالص مهاجرت، اثر منفی و نرخ بیکاری، اثر مثبت بر نسبت تجرد جمعیت بیش از ۳۰ سال شهرستان ها داشته است که نشان دهنده بیشتربودن نسبت تجرد جمعیت در مناطق مهاجرفرست و مناطق با نرخ بیکاری بالاتر است. این اثر در جمعیت زنان ۴۹-۳۰ سال بیشتر از جمعیت مردان بوده است. نتایج موران دومتغیره نشان دهنده وجود خودهمبستگی فضایی منفی بین خالص مهاجرت و خودهمبستگی فضایی مثبت بین نرخ بیکاری با نسبت تجرد جمعیت ۴۹-۳۰ سال شهرستان ها بود. تحلیل نقشه های خوشه بندی مشخص کرد که مناطق غرب کشور که بیشترین نرخ های بیکاری و مهاجرفرستی را دارند، تجرد بیشتری در سنین ۴۹-۳۰ سال خصوصا در جمعیت زنان دارند. بهبود توسعه متوازن و ایجاد اشتغال در مناطق غرب کشور با ایجاد امکانات لازم برای ازدواج و همچنین کاهش مهاجرت مردان، می تواند زمینه را برای افزایش میزان ازدواج به خصوص برای زنان در این مناطق فراهم کند.

کلیدواژه ها:

مهاجرت ، بیکاری ، نسبت تجرد ، تحلیل فضایی ، تجرد قطعی