احساس تعلق به مکان در شهرهای چندفرهنگی و متکثر (مطالعه موردی: رضوانشهر گیلان)

پایداری شهری به عنوان یکی از محورهای اساسی توسعه شهری، مستلزم برخورداری شهروندان از احساس تعلق به محیط زندگی است؛ بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان و عوامل موثر بر احساس تعلق به شهر در شهروندان رضوانشهر به عنوان شهر چندفرهنگی انجام شده است. ازنظر روش شناسی، پژوهش در زمره مطالعات کمی قرار می گیرد. داده های تحقیق با استفاده از پرسشنامه و ازطریق نمونه گیری خوشه ای تصادفی از میان ۴۰۰ نفر از ساکنان مناطق و محله های مختلف رضوانشهر گردآوری شده است. چارچوب نظری پژوهش، نظریه آنتونیچ است که بر پایه آن، احساس تعلق به مکان در میان شهروندان رضوانشهر تحلیل شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که سطح تعلق شهری در میان شهروندان رضوانشهر نسبتا بالا است و آنان پیوند عاطفی و شناختی درخورتوجهی با شهر خود دارند. نتایج حاکی ازآن است که با افزایش نشاط اجتماعی، تقویت روحیه مشارکت جویی در مدیریت شهری و ارتقای اعتماد به نهادهای مدیریت شهری، میزان احساس تعلق به شهر افزایش می یابد. درمقابل، افزایش خشونت و ناهنجاری های شهری موجب کاهش این احساس در میان شهروندان می شود؛ علاوه براین، بررسی متغیرهای جمعیت شناختی نشان داد که احساس تعلق به شهر در میان گروه های سنی، سطح تحصیلات و قومیت های گوناگون تفاوت معناداری دارد؛ درحالی که ازنظر متغیر مذهب تفاوت معناداری مشاهده نمی شود. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نیز بیانگر آن است که متغیرهای مستقل پژوهش درمجموع نزدیک به ۴۵درصد از تغییرات احساس تعلق به شهر را تبیین می کند.

کلیدواژه ها:

تعلق به شهر ، اعتماد ، مشارکت ، خشونت ، نشاط ، فرهنگ ، قومیت