شناسایی مولفه های نظام آموزش عالی کشاورزی پایدار

گستردگی و عمق اقدام های ناپایدار در کشورها سبب شده است تا جوامع در حوزه های اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی با بحران ها و چالش های اساسی مواجه شوند. با دگرگونی الگوی توسعه از توسعه صرفا اقتصادی به توسعه پایدار، کارکرد نظام آموزش عالی نیز دستخوش تحولی بنیادین شد. نظام آموزش عالی کشاورزی به دلیل پیوند مستقیم با بخش کشاورزی و جامعه روستایی که کانون بسیاری از چالش های پایداری به شمار می رود، اهمیت ویژه ای در مسیر توسعه پایدار کشور دارد؛ بنابراین ضروری است مولفه ها و کارکردهای خود را متناسب با این رسالت دگرگون سازد. در این راستا، الگوهای گوناگون ارائه شده از سوی پژوهشگران داخلی و بین المللی ارزیابی شد؛ با این حال، بسیاری از مولفه های پیشنهادی با مختصات دانشکده های کشاورزی و شرایط بومی کشور همخوانی کامل ندارد. از این رو، پژوهش حاضر با هدف شناسایی مولفه های نظام آموزش عالی کشاورزی پایدار با بهره گیری از مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۳۲ نفر از صاحب نظران، به روش نمونه گیری هدفمند و بر پایه معیار اشباع نظری به سرانجام رسید. داده های به دست آمده به روش تحلیل محتوای کیفی و با بهره گیری از نرم افزار مکس کیودا تحلیل شد. یافته های پژوهش نشان داد که مولفه های نظام آموزش عالی کشاورزی پایدار در هفت بعد شامل «توانمندسازی و ظرفیت سازی پایداری»، «برون رسانی پایداری»، «تحقیقات پایداری»، «آموزش پایداری»، «حکمرانی و ساختار نهادی پایدار»، «ارزیابی و گزارش دهی پایداری» و «عملیات سبز» دسته بندی پذیر است.

کلیدواژه ها:

آموزش پایدار ، دانشگاه پایدار ، پژوهش پایدار ، توسعه پایدار ، ارزیابی و گزارش دهی پایداری