اثربخشی آموزش ذهنیت رشد بر افسردگی و بهزیستی شغلی: نقش میانجی ذهنیت رشد شغلی

هدف از پژوهش حاضر تدوین و آزمون الگویی از اثر ذهنیت رشد بر افسردگی و بهزیستی شغلی با میانجی گری ذهنیت رشد شغلی بود. طرح پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش کارکنان یک سازمان را تشکیل می دادند و نمونه شامل ۱۵۰ شرکت کننده (۷۵ نفر در هر گروه) بود که از طریق نمونه گیری تصادفی ساده[۱] انتخاب شدند و سپس، با استفاده از روش غیرتصادفی مبتنی بر داوطلب، در گروه های آزمایش و گواه گمارده شدند. برای گردآوری داده ها، از پرسشنامه های بهزیستی روان شناختی در محیط کار، افسردگی شغلی و ذهنیت رشد دوگانه استفاده شد. تحلیل داده ها با استفاده از روش میانجی گری طولی با پیامدهای موازی انجام شد. نتایج نشان داد الگوی طراحی شده از برازشی مناسب برخوردار است. همچنین، آموزش ذهنیت رشد بر افسردگی شغلی و بهزیستی شغلی از طریق ذهنیت رشد شغلی در کارکنان، در مرحله پس آزمون و پیگیری، تفاوتی معنادار بین گروه آزمایش و گروه گواه نشان داد. یافته ها همچنین نشان داد مسیرهای تاثیر آموزش ذهنیت رشد به ذهنیت رشد شغلی، افسردگی و بهزیستی معنادار بودند. بر اساس یافته های پژوهش، می توان نتیجه گرفت ذهنیت رشد شغلی توانسته است تاثیر آموزش ذهنیت رشد را بر افسردگی شغلی و بهزیستی شغلی تبیین کند. این یافته ها کاربرد مداخلات مبتنی بر ذهنیت رشد را در بسته های توانمندسازی کارکنان توجیه می کند و ماندگاری اثر در پیگیری، کارایی بلندمدت آنها را در سازمان ها تایید می کند.     [۱] Simple Random Sampling

کلیدواژه ها:

واژه های کلیدی: ذهنیت رشد ، افسردگی شغلی ، بهزیستی شغلی ، ذهنیت رشد شغلی