مقایسه کارآیی یک کود آلی-معدنی کندرهش با کودهای رایج بر عملکرد ذرت علوفهای در مزرعه
محل انتشار: مجله تحقیقات آب و خاک ایران، دوره: 57، شماره: 8
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 29
فایل این مقاله در 23 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_IJSWR-57-8_003
تاریخ نمایه سازی: 21 آبان 1405
چکیده مقاله:
هدف این تحقیق تعیین میزان کارآیی کود آلی-معدنی کندرهش مبتنی بر لئوناردیت در مقایسه با کودهای رایج برای تغذیه ذرت در قالب دو آزمایش با طرح بلوک کاملا تصادفی بود. آزمایش اول شامل نیاز کودی ذرت باضافه (۰B=، ۳۰۰T۱=، ۵۰۰T۲= و۸۰۰ T۳= kg/ha) کود کندرهش، و آزمایش دوم شامل ۵۰۰ kg/ha کود کندرهش، باضافه (۰B+=، ۵۰R۱=، ۷۵ R۲= و ۱۰۰ R۳=) درصد نیاز ذرت به NPK، در ۴ تکرار و مجموعا ۳۲ کرت در مزرعه بود. نتایج نشان داد که کارآیی نیتروژن، فسفر و پتاسیم در آزمایش دوم، بیش از کارآیی آنها در آزمایش اول بود. بالاتر بودن کارآیی نیتروژن، فسفر و پتاسیم هنگام استفاده از کود آلی-معدنی کندرهش به عنوان کود اصلی، باضافه مقادیر متفاوت از کودهای رایج موجب افزایش عملکرد پایان دوره نیز شد. کاربرد کود کندرهش به عنوان کود اصلی علاوه بر افزایش کارآیی عناصر غذایی NPK و افزایش عملکرد، موجب کاهش معنی دار pH نیز شد که احتمالا به بهبود دسترسی عناصر غذایی کم مصرف نیز کمک کرده است. میزان کارآیی نیتروژن، فسفر و پتاسیم در مرحله میان دوره هر دو آزمایش که گیاه کاملا استقرار نیافته است، بسیار پایین است، ولی در مرحله پایان دوره میزان کارآیی نیتروژن، فسفر و پتاسیم به شدت افزایش یافت. در مجموع بیش-ترین کارآیی نیتروژن N=۶۶.۶۸% در تیمارR۳ ، فسفر P=۸۵.۱۹% در تیمار شاهد B+، و پتاسیم در تیمارR۳ (%۸۷/۸=K) در آزمایش دوم به دست آمد. به عنوان نتیجه گیری کلی می توان بیان داشت که کود آلی-معدنی کندرهش مورد آزمایش می تواند به عنوان یک کود کامل یا کمکی در تغذیه ذرت با عملکرد مناسب مورد استفاده قرار گیرد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
احمد حیدری
گروه علوم و مهندسی خاک، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
حسین میرسیدحسینی
گروه علوم و مهندسی خاک، دانشکده مهندسی و فناوری کشاورزی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
آیدا بخشی خرمدره
گروه علوم و مهندسی خاک، دانشکده مهندسی و فناوری کشاورزی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :