واکاوی و اولویت بندی عوامل، ملاک ها و نشانگرهای ارزشیابی کیفیت تدریس اعضای هیئت علمی: پژوهشی به روش های آمیخته اکتشافی

هدف: این پژوهش با هدف شناسایی و اولویت بندی عوامل، ملاک ها و نشانگرهای ارزشیابی کیفیت تدریس اعضای هیئت علمی دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران انجام شد.روش: این مطالعه با طرح آمیخته اکتشافی در دو بخش کیفی و کمی در ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۴ انجام گرفت. در بخش کیفی، از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۲۲ دانشجو و با روش ۷ روش هفت مرحله ای دیکلمن، چارچوبی متشکل از عوامل، ملاک ها و نشانگرها شناسایی شد. در بخش کمی، پرسشنامه ای محقق ساخته بر اساس یافته های کیفی تدوین و توسط ۳۲۰ دانشجو تکمیل گردید. داده های کمی با استفاده از آزمون فریدمن جهت اولویت بندی، تحلیل شدند.یافتهها: در بخش کیفی، ۷۱ نشانگر در قالب ۱۶ ملاک و ۵ عامل اصلی (آموزشی، ارتباطی، فردی استاد، فردی دانشجو و محیطی - سازمانی) شناسایی شد. در بخش کمی عامل «فردی استاد» بالاترین اولویت را دارد، عامل «محیطی - سازمانی» در پایین ترین رتبه قرار گرفت. مهم ترین ملاک، «نگرش استاد»، «توانمندی های تخصصی استاد» و «ارتباط استاد با دانشجو» است. مهم ترین نشانگرهای شناسایی شده به ترتیب عبارت بودند از: «دردسترس بودن و پاسخگویی به موقع استاد»، «رعایت اصول و معیارهای ارزیابی» و «پیوند بین تدریس و پژوهش ».نتیجهگیری: از دیدگاه دانشجویان، کیفیت تدریس به ویژگی های فردی، تخصصی و ارتباطی استاد وابسته است. تدوین نظام ارزشیابی بومی می تواند به بهبود کیفیت تدریس کمک شایانی نماید.

کلیدواژه ها:

کیفیت تدریس ، اعضای هیئت علمی ، ملاک و نشانگر ، ارزشیابی