همسنجی مشارکت سیاسی در چهارچوب حکمرانی خوب (مطالعه موردی: دولت های دهم و یازدهم)

فرجام یا هدف اصلی توسعه سیاسی را به معنای گسترش مشارکت و رقابت گروه ها و نیروهای اجتماعی در زندگی سیاسی گرفتهایم؛ تجربه تاریخی بسیاری از کشورها نشان می دهد راه ورود به تحولات سیاسی اجتماعی را باید در روی آوردن حکومت ها به سیاست های مشارکتی و توسعه امر رقابت پذیری در بین گروههای اجتماعی و تعامل حکومت با آنان جستجو نمود. مشارکت سیاسی عاملی اساسی در کاهش اضطراب و فشارهای جامعه و ایجاد مشروعیت برای نظام های سیاسی بشمار می رود؛ مشارکت مردم در فعالیت های سیاسی و بطور مشخص در انتخابات ریاست جمهوری در ایران نیز دارای پیامدهای مثبت و تاثیرات عمیق و تعیین کننده بر جامعه و جزئیات متنوع عناصر سیاسی و لایه های مختلف اجتماعی خواهد بود. ازعمده نتایج موثر در مشارکت سیاسی مردم با کارویژه شرکت در انتخابات می توان به انتخاب سیاست ها؛ گردش متوازن قدرت؛ انتخاب ادارهکنندگان؛ بیان مطالبات و تقویت مشروعیت دولت ها اشاره داشت. مساله و دغدغه اصلی در این پژوهش موضوع مشارکت سیاسی مردم و هدف نهایی آن مقایسه تطبیقی حول مشارکت سیاسی در دولت دهم و دولت یازدهم می باشد. بر همین اساس سوال اصلی آن است که مولفه مشارکت سیاسی در چارچوب حکمرانی خوب در دولت های دهم و یازدهم چگونه بوده است؟در پاسخ، فرضیه مقاله بر این ادعاست که تحقق مشارکت سیاسی در دولت های دهم و یازدهم دارای تفاوت هایی ماهوی بوده اند لکن بخش هایی از عملکرد دولت های مورد نظر نیز مشمول نقد و به عنوان مانع در مسیر حکمرانی خوب شناخته می شوند که متغیرهای مستقل و وابسته آن ها در این مقاله مورد بررسی و تحلیل و نتیجه گیری قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

"توسعه سیاسی" ، "مشارکت سیاسی" ، "فعالیت سیاسی" ، "رقابت سیاسی" ، "جامعه مدنی"