بررسی نقش میانجی کیفیت گزارشگری پایداری سازمان های بخش عمومی در ارتباط بین عوامل الزامات نهادی، اجتماعی، سازمانی، فناورانه و راهبردی با اعتماد عمومی

هدف: هدف این پژوهش بررسی عوامل موثر بر کیفیت گزارشگری پایداری و تبیین نقش آن در ارتقای اعتماد عمومی در سازمان های بخش عمومی است. با توجه به اهمیت فزاینده شفافیت، پاسخگویی و مشروعیت در حکمرانی دولتی، این مطالعه روشن می سازد که چگونه عوامل نهادی، سازمانی و فناورانه کیفیت گزارشگری پایداری را تقویت کرده و از این طریق به بازسازی اعتماد عمومی کمک می کنند. روش شناسی: پژوهش به صورت پیمایشی و با بهره گیری از مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر رویکرد حداقل مربعات جزئی انجام شد. داده ها از طریق پرسش نامه محقق ساخته گردآوری شد. جامعه آماری شامل ذی نفعان حرفه ای و دانشگاهی بخش عمومی بود و نمونه گیری به صورت تصادفی ساده انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد الزامات نهادی، ظرفیت های فناورانه، فشار اجتماعی برای شفافیت و راهبردهای نهادینه سازی داخلی تاثیر مثبت و معناداری بر کیفیت گزارشگری پایداری دارند، در حالی که موانع سازمانی (نهادی و فرهنگی) اثر منفی بر آن می گذارند. همچنین کیفیت گزارشگری پایداری به طور معناداری اعتماد عمومی را ارتقا می دهد و نقش میانجی مهمی در انتقال اثر عوامل نهادی، سازمانی و فناورانه بر اعتماد عمومی ایفا می کند. دانش افزایی: این پژوهش با ارائه مدلی تجربی، سازوکارهای تقویت اعتماد عمومی از طریق گزارشگری پایداری را تبیین می کند. یافته ها نشان می دهد بهبود کیفیت گزارشگری نه تنها یک الزام نظارتی، بلکه پیش نیازی اساسی برای حکمرانی کارآمد، مشروعیت نهادی و شکل گیری سرمایه اجتماعی در سازمان های بخش عمومی است.

کلیدواژه ها:

اعتماد عمومی ، تحول دیجیتال ، عوامل سازمانی ، عوامل نهادی ، گزارشگری پایداری