کنشگری زنان در عصر پهلوی اول در پرتو نظریه مدرنیته بومی: مطالعه موردی سیاست کشف حجاب و تفاوتهای مذهبی

چکیده پژوهش حاضر به بررسی کنشگری زنان در عصر پهلوی اول در پرتو نظریه مدرنیته بومی و با تمرکز بر سیاست کشف حجاب می پردازد. مسئله اصلی پژوهش آن است که زنان در مواجهه با پروژه مدرنیزاسیون آمرانه دولت، تنها در موضع انفعال قرار نداشتند، بلکه در قالب های متنوعی از سازگاری، بازتعریف، مقاومت خاموش و مشارکت فعال کنش نشان دادند. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی است. یافته ها نشان می دهد که کنشگری زنان در این دوره یکدست و همگون نبود، بلکه تحت تاثیر پایگاه مذهبی، اجتماعی و آموزشی، اشکال متفاوتی به خود گرفت؛ به گونه ای که زنان مذهبی بیشتر در قالب مقاومت فرهنگی و حفظ هویت دینی ظاهر شدند، در حالی که بخشی از زنان تحصیل کرده و نخبگان شهری با رویکردی انتقادی یا انطباقی به مدرنیزاسیون پاسخ دادند. بر این اساس، کشف حجاب را باید نه صرفا به عنوان نشانه ای از تجدد، بلکه به مثابه عرصه ای برای منازعه بر سر حدود دولت، بدن، هویت و سبک زندگی زنان فهم کرد. این پژوهش در نهایت نشان می دهد که مفهوم مدرنیته بومی می تواند برای تبیین تنوع کنش های زنان و تمایز میان تجدد وارداتی و بازآفرینی فرهنگی در بستر جامعه ایرانی کارآمد باشد. *کلیدواژه ها:کنشگری زنان، پهلوی اول، کشف حجاب، مدرنیته بومی، مدرنیته های چندگانه

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها:کنشگری زنان ، پهلوی اول ، کشف حجاب ، مدرنیته بومی ، مدرنیته های چندگانه