روند توسعه سیاسی در ترکیه؛ از دموکراتیزاسیون تا اقتدارگرایی اردوغانیسم

توسعه سیاسی در ترکیه از زمان تاسیس جمهوری در سال ۱۹۲۳همواره با فراز و فرودهای متعددی همراه بوده است. این مقاله به دنبال بررسی روند توسعه سیاسی در ترکیه از سال ۲۰۰۲ تاکنون است. پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است و یافته ها نشان می دهد که روند توسعه سیاسی در ترکیه تحت زمامداری حزب عدالت و توسعه را می توان به سه دوره تقسیم کرد: دوره اول (۲۰۱۰-۲۰۰۲) که به نام دموکراتیزاسیون و اصلاحات نام گذاری می شود؛ در این دوره، دولت حزب عدالت و توسعه ضمن انجام اصلاحات مدنظر اتحادیه اروپا، به دنبال آشتی با کردها، رواداری مذهبی و قومی، و تقویت جامعه مدنی بود. دوره دوم (۲۰۱۷-۲۰۱۰) با تحولاتی مانند اصلاحات قانون اساسی، اعتراضات پارک گزی وکودتای نافرجام سال ۲۰۱۶ گره خورده است و با فرسایش دموکراسی و توسعه سیاسی همراه است. دوره سوم (۲۰۱۷ تاکنون) که با همه پرسی قانون اساسی و تغییر نظام پارلمانی به ریاستی و فربه شدن کیش شخصیت اردوغان همراه است، توسعه سیاسی در ترکیه به شدت عقب گرد می کند. در تحلیل چرایی فراز و فرود و فرسایش توسعه سیاسی در دولت حزب عدالت و توسعه می توان از تضعیف سیستماتیک نهادهای نظارتی، سنت های متضاد و فقدان نهادینه شدن لیبرال دموکراسی، کاهش انگیزه الحاق به اتحادیه اروپا و بحران بهار عربی و سیاست خارجی تهاجمی ترکیه در سوریه یاد کرد.

کلیدواژه ها:

حزب عدالت و توسعه ، توسعه سیاسی ، اقتدارگرایی ، اردوغانیسم ، ترکیه