ورزش و سیاست در قرن بیست و یکم: (مطالعه موردی جنگ تحمیلی رمضان)

در این مقاله، به ابهامات گفتمان المپیک که ناشی از شکاف پرآشوب بین ورزش و سیاست است، می پردازیم. برای شروع، نشان خواهیم داد که نهادهای حاکم بر ورزش دائما اصرار دارند که هنوز در سوی دیگر هر نوع سیاستی قرار دارند. با راهنمایی ارسطو، که تقابل اخلاق و سیاست را مطرح کرد، مغالطه این گفتمان را آشکار خواهیم کرد. در یک تبارشناسی کوتاه از رابطه بین ورزش، اخلاق و سیاست، المپیک مونیخ ۱۹۳۶ و المپیک مکزیک ۱۹۶۸ را برجسته خواهیم کرد، جایی که مشارکت سیاسی ورزش به وضوح آشکار شد. در عین حال، بی طرفی سیاسی ادعایی ورزش، ترجیح اشرافی برای رژیم های راست افراطی را آشکار کرد. پس از آن، رابطه معاصر بین ورزش، اخلاق و سیاست را در پرتو تحولات اخیر، از جمله واکنش مبهم ورزش به جنگ اوکراین و ایران را تحلیل خواهیم کرد. ضرورت تبیین دخالت سیاست و سیاستمداران در ورزشی که نهادهای متولی صرفا در حرف ادعای استقلال می کنند بیش از پیش می باشد. سیاستهای سختگیرانه آمریکا و کانادا برای فوتبالیستها، مسئولان عالی رتبه ورزشی برخی کشورها از جمله ایران و از همه مهم تر تماشاگرانی که جهت حضور در مسابقات جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ بازتعریف و تدوین گردیده مبین ملحوظ نمودن اختلافات سیاسی است که هیچ جای دفاع و توجیهی ندارد. برای تقویت استدلال خود، با نگاهی متفاوت به گفتمان المپیک و مشارکت سیاسی نهادهای حاکم بر ورزش تحت رژیم IOC یا کمیته بین المللی المپیک شروع می کنیم. چرا جدایی ورزش و سیاست هنوز غیرقابل انکار تلقی می شود و این جدایی چگونه در ابتدا در ورزش مطرح شده است؟ و چگونه نهادهای حاکم بر ورزش هنوز خود را در طرف دیگر هر نوع سیاستی می دانند؟

کلیدواژه ها:

ورزش ، سیاست ، نهادهای ملی و بین المللی ، جنگ رمضان