بررسی تطبیقی داستان های مینی مالیستی شاهنامه و ایلیاد با رویکرد زبان شناسی نقش گرا

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 20

فایل این مقاله در 21 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_CLQAN-19-76_008

تاریخ نمایه سازی: 21 آبان 1405

چکیده مقاله:

مینی مالیسم یا خردگرایی در روایت، شیوه ای سبکی است که در آن عناصر داستانی به بنیادی ترین اجزاء کاهش می یابند و ویژگی هایی چون ایجاز، واژگان محدود، حذف جزئیات و حتی سکوت معنادار نمود می یابد. گرچه این سبک بیشتر با ادبیات مدرن پیوند خورده است، اما ریشه های آن را می توان در متون کلاسیک نیز جست وجو کرد. در شاهنامه فردوسی، به ویژه در داستان های اسطوره ای، روایت هایی یافت می شود که با ویژگی های مینی مالیستی هم خوانی دارند. در سوی دیگر، ایلیاد هومر به عنوان یکی از کهن ترین و برجسته ترین متون حماسی یونان نمونه های روشن و متعددی از روایت های کوتاه، عمل محور و ایجازآمیز در دل روایت عظیم جنگ تروآ ارائه می دهد؛ از جمله در توصیف نبردهای فردی، جدال های لفظی قهرمانان، و صحنه های مرگ و سوگواری که با کمترین واژگان، بیشترین بار عاطفی و دراماتیک را منتقل می کنند. این پژوهش با رویکرد زبان شناسی نقش گرا به خوانش تطبیقی داستان های مینی مالیستی در شاهنامه و ایلیاد می پردازد. در این رویکرد، تحلیل سازه های زبانی، نقش های معنایی و کنش های افعالی اهمیت دارد و از خلال آن پیوند میان زبان و بافت اجتماعی-فرهنگی دو اثر آشکار می شود. یافته های پژوهش نشان می دهد که هر دو متن، در ویژگی هایی چون طرح ساده و خطی، ایجاز روایی، محدودیت مکانی و زمانی، سادگی زبان و تعداد اندک شخصیت های فعال، مشابهت های قابل توجهی دارند. همچنین، در هر دو اثر، کنش های رفتاری و عملی برجسته تر از کنش های توصیفی و ذهنی اند

کلیدواژه ها:

نویسندگان

سمانه شهبازی

دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی،دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه ارومیه،ایران.

محمد امیر عبیدی نیا

دانشیار و هیات علمی گروه زبان و ادبیات فارسی،دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه ارومیه،ایران.