خوانشی هرمنوتیکی از یک مصرع در شعر بختیاری: «کلورم به دست تو ای باد گردو» در سروده های فریده چراغی

این پژوهش با هدف بررسی و تحلیل هرمنوتیکی و سبک شناختی یک مصرع از شعر «کنار غریو» اثر فریده چراغی، شاعر معاصر بختیاری، انجام شده است. پرسش اصلی پژوهش این است که مصرع «کلورم به دست تو ای باد گردو» چگونه از طریق ظرفیت های زبانی و صور خیال، به تولید معنا و بازنمایی تجربه زیسته فرهنگی و ایلیاتی دست می یابد؟ روش تحقیق، توصیفی تحلیلی با رویکرد هرمنوتیکی و بهره گیری از مبانی نقد ادبی، معناشناسی و بلاغت سنتی است. در این چارچوب، عناصر زبانی و آرایه هایی چون تشبیه، اغراق، ایهام و تشخیص در سطح واژگانی و ساختاری بررسی شده اند و ارتباط آنها با بستر فرهنگی و جغرافیایی شعر تحلیل شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که این مصرع با استفاده از زبان بومی و تصویرسازی مبتنی بر عناصر طبیعی و زیست جهان بختیاری، معنایی چندلایه، پویا و عاطفی خلق می کند. نتیجه تحقیق حاکی از آن است که پیوند زبان شاعرانه با فرهنگ شفاهی و زیست بوم، نقش اساسی در شکل گیری هویت هنری شعر داشته و موجب برجسته شدن ظرفیت های زیبایی شناختی و معنایی آن شده است. برای رفع ابهام در خوانش واژگان بومی، در این پژوهش «کلورم» با همین ضبط و «گردو» با گشودگی هجای نخست خوانده می شوند. از آنجا که این واژه ها در بافت گویش بختیاری به کار رفته اند، ضبط آوایی آنها در عنوان و متن مقاله به صورت یکسان رعایت شده است.

کلیدواژه ها:

هرمنوتیک ، شعر ، کلورم ، باد گردو ، بختیاری