علل و نتایج سفرهای علمی در دوره ی خلافت عباسیان (از زمان المستکفی( ۳۳۴ه.ق) تا سقوط بغداد(۶۵۶ق)

هدف: هدف از این تحقیق، بررسی و یافتن دلایل و علل سفر و دستاوردهای علمی آن می باشد و سفرهای علما و دانشمندان و دانش پژوهان و جهانگردانی که سفرنامه آنها حائز نکات علمی و فرهنگی می باشد، مورد توجه قرار گرفته است. رسیدن به اهداف علمی که بیشتر از طریق سفر و برقراری ارتباط دانشمندان و بزرگان میسر می شود، در دوره بنی عباس (المستکفی (۳۳۴ ه.ق) تا سقوط بغداد (۶۵۶ ه.ق)) نیز حائز اهمیت بوده است. به همین دلیل سعی شده تا دلایل سفرهای علمی این دوران مورد بررسی قرار گیرد. تاثیر سفر بر گسترش علم در آن دوران چگونه بوده است؟ پرسشی است که در ذهن خطور می کند. روش پژوهش: این مقاله به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده و منابع اصلی و تحقیقی (داخلی و خارجی) مورد توجه قرار گرفته و از مطالب آنها بهره مند گردیده است. یافته ها: به نظر می رسد با سفر کردن علما و دانشمندان و استفاده از کتاب های کتابخانه های شهرهای مختلف، علاوه بر این که علم به مناطق مختلف رواج می یافت، با ارائه نظرات دانشمندان، علم نیز پیشرفت بیشتری می کرد. خلفای عباسی به علم و گسترش آن اهمیت می دادند و بغداد محل تردد و اقامت بزرگان علمی شد. گسترش علوم از طریق سفر علما و دانشمندان به مناطق مختلف و برقراری ارتباط آنها با دیگر علما و دانشمندان و یا سفر دانشجویان بود. نتیجه گیری: با توجه به یافته ها و مستندات تاریخی می توان بیان کرد که عباسیان در دوران ضعف و زوال نیز به سفرهای علمی توجه می کردند و دانشمندان و بزرگان علمی برای کسب علم و دانش سفر می کردند.

کلیدواژه ها:

علما ، سفرهای علمی ، ترویج علم ، جهانگردان