بررسی عدم تناسب در جرم انگاری حاصل از قانون کاهش مجازات حبس تعزیری با رویکرد علوم انسانی

هدف: مجازات حبس به عنوان یکی از مجازات های اصلی در تمامی نظام های حقوقی بوده و می باشد. کارکردهای مختلفی در طول تاریخ برای مجازات حبس در نظر گرفته شده است که کارکرد اصلاحی و بازپروی را می توان به عنوان آخرین آنها نام برد که البته این کارکرد نیز در عمل منجر به شکست شده است به نحوی که نمی توان از حبس و زندان انتظار زیادی برای اصلاح و بازپروری مجرمین داشت. به همین دلیل رویکردها نسبت به این مجازات تغییر کرده و در بیشتر نظام های حقوقی اقداماتی در راستای کاهش استفاده از مجازات حبس در نظر گرفته شده است. روش پژوهش: این پژوهش با بررسی و تحلیل قانون کاهش مجازات حبس تعزیری و آثار اجرایی آن انجام شده است. برای این منظور، مفاد قانون مذکور در پرتو اصول جرم انگاری، به ویژه اصل تناسب میان جرم و مجازات، مورد ارزیابی قرار گرفته و پیامدهای اجرایی آن در رویه قضایی بررسی شده است. یافته ها: مهم است که با کاهش مجازات حبس، عنصر تناسب در جرم انگاری زایل نشود. قانون کاهش مجازات حبس تعزیری نیز در همین راستا تصویب شده است؛ اما در عمل منجر به زایل شدن عنصر تناسب در جرم انگاری و در نتیجه بی مجازاتی طیف وسیعی از جرایم به طور مستقیم و غیرمستقیم شده است. نتیجه گیری: به همین دلیل لزوم بازنگری در این قانون، در مدت کوتاهی پس از تصویب و اجرای آن به منظور برقراری تناسب در جرم انگاری برخی از جرایم مشمول این قانون ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

حبس تعزیری ، کاهش مجازات ، تناسب در جرم انگاری ، بی مجازاتی