اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در افزایش توانایی تنظیم هیجانی و انگیزش تحصیلی در نوجوانان

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در افزایش توانایی تنظیم هیجانی و انگیزش تحصیلی در نوجوانان بود و از نوع پژوهش های نیمه آزمایشی (پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل) بود. جامعه آماری تمام نوجوانان دختر (۱۵ تا ۱۸ سال) محصل در دبیرستان های دوره دوم سبزوار ارجاع داده شده به مرکز مشاوره پیوند و نیز خدمات روان شناختی آموزش و پرورش سبزوار در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ که دارای انگیزش تحصیلی کم و مشکل در تنظیم هیجان بودند را شامل شد. ۶۰ نفر که معیارهای ورود را داشتند به طور هدفمند انتخاب و سپس به روش جایگذاری تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و گواه (۳۰ نفر) جایگزین شدند که پس از ریزش و همسان سازی در هر گروه ۲۳ نفر آزمودنی داشتیم. پس از اجرای پیش آزمون، گروه مداخله ۸ جلسه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد دریافت کردند درحالی که در این زمان افراد گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکردند. داده های مورد نیاز با استفاده از پرسشنامه های انگیزش تحصیلی Vallerand (۱۹۹۲) و تنظیم هیجان Garnefski et al. (۲۰۰۶) جمع آوری شدند. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها حاکی از اثربخشی مداخله است زیرا فرضیه پژوهشی با اطمینان ۰۰۱/۰ تایید شدند. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، توانایی تنظیم هیجانی و انگیزش تحصیلی را افزایش داده و میزان اثربخشی آن برای افزایش راهبردهای سازگارانه ۷۱ درصد، برای کاهش راهبردهای ناسازگارانه ۶۴ درصد و برای افزایش انگیزش تحصیلی ۳۰ درصد می باشد؛ لذا این مداخله توانسته توانایی تنظیم هیجانی و انگیزش تحصیلی را در نوجوانان افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، توانایی تنظیم هیجانی ، انگیزش تحصیلی ، نوجوانان