اثربخشی آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کیفیت زندگی و استرس ادراک شده مادران کودکان با اختلال نقص توجه و بیش فعالی

هدف پژوهش حاضر برسی اثربخشی آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کیفیت زندگی و استرس ادراک­شده مادران کودکان با اختلال نقص توجه و بیش فعالی بود. روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه مادران کودکان بیش­فعال شهر تبریز در سال ۱۴۰۳ تشکیل دادند که با استقاده از روش نمونه­گیری تصادفی در دسترس، ۳۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. پروتکل درمانی آموزش پذیرش و تعهد McKay et al. (۲۰۱۲) به صورت گروهی به مدت ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه­ای برای گروه آزمایش اجرا شد. هر دو گروه در دو مرحله پیش­آزمون و پس­آزمون با پرسشنامه­های کیفیت زندگی Ferrans & Powers (۱۹۹۲) و استرس ادراک­شده  Cohen et al. (۱۹۸۳) مورد ارزیابی قرارگرفتند. در نهایت پس از جمع­آوری داده­ها از روش­های آمار توصیفی میانگین و انحراف استاندارد و آمار استنباطی از آزمون تحلیل کوواریانس چندتغیره استفاده شد. یافته­ها نشان داد آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کیفیت زندگی (p<۰.۰۰۱) و استرس ادراک­شده (p<۰.۰۰۱) مادران کودکان با اختلال نقص توجه و بیش فعالی اثربخش بود. بر این اساس پیشنهاد می شود که برنامه ی مذکور در دستور کار روان شناسان و مشاوران برای افزایش کیفیت زندگی و کاهش استرس ادراک شده مادران کودکان با اختلال نقص توجه و بیش فعالی استفاده شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد ، کیفیت زندگی ، استرس ادراک شده ، اختلال نقص توجه و بیش فعالی