مطالعه تجربه زیسته مادری در زنان تحت درمان اعتیاد به مواد مخدر

اعتیاد زنان همچنان به عنوان یک موضوع تابو در جامعه مطرح است، حتی با وجود پیشرفت مطالعات و افزایش آگاهی. این تابو بودن و انکار آن مانع از افزایش آمار مبتلایان به ویژه در میان زنان نشده است. کمبود توجه جامعه به این پدیده، ضرورت بررسی و پرداختن به موضوع اعتیاد زنان را برجسته تر می کند. زنان، علاوه بر نقش مهم خود در جامعه، با مادر شدن می توانند سعادت یا شقاوت نسل بعدی را رقم بزنند. بنابراین، شناخت دنیای پیچیده و تاریک زنان مبتلا به اعتیاد می تواند به تامین نیازهای آن ها برای بازگشت به زندگی عادی و همچنین بهبود اقدامات پیشگیرانه کمک کند. هدف این پژوهش مطالعه تجربه زیسته مادری در زنان تحت درمان اعتیاد به مواد مخدر است. این پژوهش به روش کیفی و رویکرد پدیدارشناسی انجام شد. نمونه گیری به صورت هدفمند انجام شد و شامل ۲۰ مادر از میان زنان تحت بازپروری یا با سابقه بازپروری در مرکز «خانه پروین» واقع در منطقه ۱۵ تهران بود. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته پیرامون تجربه مادری و اعتیاد جمع آوری شد و با روش کلایزی تحلیل گردید. از تحلیل داده ها، سه مضمون اصلی «مادر»، «پذیرش عنوان بلاعزل» و «فقدان» و ۱۹ مضمون فرعی مرتبط استخراج شد. نتایج این پژوهش ضعف ذاتی انسان و تمایل او به واکنش گری را برجسته کرد. این مفهوم در تمامی مضامین اصلی و فرعی مشاهده شد. در نظر گرفتن این واقعیت به عنوان یک باور زیربنایی و نگرش غالب نسبت به مواد مخدر و اعتیاد، می تواند موجب تحول در سازوکارهای مبارزه با مواد مخدر شود. مهم ترین این اقدامات شامل تاسیس مراکز گذری، ایجاد تیم های سیار در سطح شهر، راه اندازی کمپ های اختیاری و جرم زدایی از اعتیاد به مواد مخدر است. همه این اقدامات در چارچوب رویکرد کاهش آسیب قابل اجرا هستند.

کلیدواژه ها:

تجربه زیسته مادری ، زنان تحت درمان اعتیاد ، اعتیاد به مواد مخدر در زنان ، معنای مادری ، مادرانگی