پیش بینی مهارت اجتماعی در دانشجویان تک فرزند براساس شیوه مقابله با استرس باورها و تمایز یافتگی خود با نقش میانجی امید

هدف: هدف از پژوهش حاضر پیش بینی مهارتهای اجتماعی بر اساس شیوه مقابله با استرس،باورها و تمایز یافتگی خود با نقش میانجی امید در دانشجویان تک فرزند شهر اصفهان بود.روش: این پژوهش از نوع تحقیق بنیادی است که با استفاده از مدل آزمایشی معادلات ساختاری (SEM) انجام شده است. جامعه آماری شامل دانشجویان ۱۸ تا ۲۲ ساله تک فرزند شهر اصفهان است که حدودا ۵۲۰ نفر برآورد شدند و در پژوهش حاضر برای تعمیم پذیری نتایج پژوهش تعداد ۲۵۰ نفر از دانشجویان تک فرزند انتخاب شدند و برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های معتبر مختلفی استفاده شده است.یافته ها: نتایج تحلیل داده های آماری نشان داد، در مدل برازش یافته نتایج بیانگر آن است که اثر مستقیم باورها بر مهارت اجتماعی در سطح ۰۱/۰ معنادار بود. اثر مستقیم سبک مقابله اجتنابی بر مهارت اجتماعی معنادار نبود. اثر مستقیم سبک مقابله هیجان مدار بر مهارت اجتماعی در سطح ۰۵/۰ معنادار بود. اثر مستقیم تمایزیافتگی خود بر امید در سطح ۰۱/۰ معنادار بود. اثر مستقیم سبک مقابله مساله مدار بر امید در سطح ۰۱/۰ معنادار است. اثر مستقیم سبک مقابله هیجان مدار بر امید در سطح ۰۱/۰ معنادار بود. همچنین اثر مستقیم امید بر مهارت اجتماعی در سطح ۰۱/۰ معنادار بود.نتیجه گیری: بر اساس نتایج به دست آمده می توان نتیجه گرفت که تمامی متغیرهای سطح اول مدل (یعنی تمایزیافتگی خود، باورها و سبک های مقابله با استرس) بر مهارت اجتماعی با میانجی گری امید اثر غیرمستقیم معناداری دارند. به عبارت دیگر، امید در رابطه بین این متغیرها و مهارت اجتماعی نقش واسطه ای موثری دارند.

کلیدواژه ها:

مهارت های اجتماعی ، شیوه مقابله با استرس ، باورها ، تمایز یافتگی خود ، امید