پیش بینی صمیمیت زناشویی براساس سبک های مقابله زوجی با در نظر گرفتن نقش میانجی خودشفقتی در زوجین جوان شهر مراغه

هدف مطالعه حاضر تعیین صمیمیت زناشویی براساس سبک های مقابله زوجی با در نظر گرفتن نقش میانجی خودشفقتی است. این پژوهش یک مطالعه توصیفی از نوع همبستگی بود. با جدول مورگان ۲۰۴ نفر از زوج های مراجعه کننده به کلینیک های مشاوره شهرستان مراغه با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های صمیمیت زناشویی بروک و برتمن (۱۹۹۵)، سبک های مقابله زوجی بومن (۱۹۹۰) و خودشفقتی نف (۲۰۰۳) بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS-۲۲ و AMOS-۲۳ تحلیل شدند. رابطه بین راهبردهای حل تعارض، خودسرزنشگری، خودمحوری و اجتناب با متغیرهای خودشفقتی و صمیمیت زناشویی رابطه منفی و معنادار بود (۰۰۱/۰p=). بین راهبرد سازنده با متغیرهای خودشفقتی و صمیمیت زناشویی رابطه مثبت و معنادار مشاهده شد (۰۰۱/۰p=). همچنین، بین متغیرهای خودشفقتی و صمیمیت زناشویی رابطه مثبت و معنادار به دست آمد (۰۰۱/۰p=). خودشفقتی در تاثیر راهبردهای مقابله زوجی بر صمیمیت زناشویی نقش میانجی دارد. ۵۵ درصد واریانس صمیمیت زناشویی و ۴۷ درصد واریانس خودشفقتی توسط متغیرهای مدل پژوهش تبیین گردید. مدیران و مسئولین مراکز درمانی و مشاوره خانواده می توانند با استفاده از نتایج این پژوهش و برگزاری کارگاه های آموزشی در ارتباط با آموزش سبک های مقابله ای موثر زناشویی و آموزش خودشفقتی، در ارتقای سطح سلامت روحی و روانی خانواده ها گام های موثری بردارند.

کلیدواژه ها:

صمیمیت زناشویی ، سبک های مقابله ای ، خودشفقتی ، زوجین جوان ، شهر مراغه