بررسی موانع احراز مسئولیت در به کارگیری سیستم های تسلیحاتی خودمختار از منظر حقوق بشردوستانه.

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 31

فایل این مقاله در 24 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_EABA-15-1_004

تاریخ نمایه سازی: 21 آبان 1405

چکیده مقاله:

تحولات شگرف در عرصه تسلیحات خودمختار هوشمند مبتنی بر فناوری هوش مصنوعی، بنیان های دیرپای مسئولیت در نظام حقوق بین الملل بشردوستانه را با چالش های بنیادین مواجه ساخته است. این پژوهش تحلیلی-توصیفی با اتکاء بر اسناد کلیدی بین المللی از جمله پروتکل های الحاقی ۱۹۷۷ به کنوانسیون های ژنو و مواد مسئولیت دولت ها مصوب ۲۰۰۱، به واکاوی موانع نظری و عملی در تخصیص مسئولیت در سه سطح بنیادین می پردازد. در سطح نخستین، نارسایی های ذاتی قواعد سنتی مسئولیت فرماندهی در تطابق با سیستم های خودگردان هوشمند آشکار می گردد، زیرا این قواعد بر مبنای روابط سلسله مراتبی انسانی استوار گردیده اند، حال آنکه تسلیحات خودمختار فاقد اهلیت قانونی و شخصیت حقوقی لازم می باشند. در سطح دوم، معضل پیچیده توزیع مسئولیت میان خالقان الگوریتم های هوشمند، به ویژه در مواردی که سیستم های پیشرفته خارج از پارادایم های از پیش تعریف شده به ایفای نقش می پردازند، خودنمایی می کند. در سطح سوم، باوجود اینکه قواعد آمره بین المللی کلیه اقدامات نهادهای تابع حکومت ها را به دولت مربوطه منتسب می دارند، لکن ماهیت غیرخطی و غیرقابل پیش بینی این فناوری های نوظهور، اجرای این اصل مسلم حقوقی را با چالش های ساختاری مواجه ساخته است. نتایج تحقیق نشان می دهد نظام حقوقی موجود به دلیل نقایص ساختاری، فاقد ظرفیت کافی برای پاسخگویی به چالش های معاصر بوده و نیازمند بازاندیشی عمیق در مبانی نظری و سازوکارهای عملیاتی است.

کلیدواژه ها:

حقوق بین الملل بشردوستانه ، تسلیحات خودمختار کشنده ، مسئولیت در سیستم های هوشمند ، هوش مصنوعی

نویسندگان

محمد ساعی

کارآموز وکالت کانون وکلای دادگستری استان آذربایجان شرقی و دانش آموخته کارشناسی ارشد حقوق بشر دانشگاه تهران.