مقایسه اثربخشی آموزش مبتنی بر شفقت و تنظیم هیجان بر رفتارهای خودآسیب رسان نوجوانان دختر با سابقه خودجرحی شهر تهران
محل انتشار: مجله علمی پژوهان، دوره: 24، شماره: 2
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 33
فایل این مقاله در 11 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_PSJ-24-2_006
تاریخ نمایه سازی: 21 آبان 1405
چکیده مقاله:
سابقه و هدف: رفتارهای خودآسیب رسان، به ویژه خودجرحی، در نوجوانان به عنوان یکی از چالش های جدی سلامت روان مطرح است و شیوع آن در دختران نوجوان بیشتر است. این مطالعه با هدف مقایسه اثربخشی آموزش مبتنی بر شفقت و تنظیم هیجان بر رفتارهای خودآسیب رسان نوجوانان دختر با سابقه خودجرحی شهر تهران انجام شده است.
مواد و روش ها: مطالعه حاضر یک مطالعه نیمه تجربی است. تعداد ۴۵ نوجوان از ۹ مرکز مشاوره و کلینیک های روانشناسی ناحیه ۳ شهر تهران به صورت هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش (شفقت و تنظیم هیجان) و گروه کنترل تخصیص یافتند. پرسشنامه رفتارهای خودآسیب رسان سانسون و همکاران (۱۹۹۸) قبل و بعد از مداخلات تکمیل شد. در گروه آموزش مبتنیبر شفقت از پروتکل (گیلبرت، ۲۰۰۹) و در گروه آموزش تنظیم هیجان از پروتکل (گراتز و رومر، ۲۰۰۴) استفاده شد. هر دو پروتکل شامل ۸ جلسه گروهی ۹۰دقیقه ای (۱ جلسه در هفته) بود.
یافته ها: نتایج نشان داد هر دو روش آموزش مبتنی بر شفقت و آموزش تنظیم هیجان در کاهش رفتارهای خودآسیب رسان از نظر آماری معنادار بودند (۰/۰۰۰۱>P). با این حال، آموزش مبتنیبر شفقت اثربخشی بالاتری از خود نشان داد، به طوری که کاهش ۳۷٪ در نمرات پس آزمون مشاهده شد و این تاثیر مثبت در مرحله پیگیری نیز حفظ گردید، که برتری آن را نسبت به آموزش تنظیم هیجان برجسته می سازد.
نتیجه گیری: نتایج اهمیت آموزش های مبتنی بر شفقت را در مداخلات روان شناختی برای کاهش رفتارهای خودآسیب رسان تاکید می کند. این رویکرد می تواند به عنوان یک استراتژی موثر در درمان های بالینی معرفی شود.
کلیدواژه ها:
Adolescents ، Compassion-Based Training ، Emotion Regulation ، Self-Injurious Behaviors ، Self-Injury ، آموزش مبتنی بر شفقت ، تنظیم هیجان ، رفتارهای خودآسیب رسان ، خودجرحی ، نوجوانان
نویسندگان
ریحانه بی آزار
Department of Psychology, Shk.C., Islamic Azad University, Shahrekord, Iran
محمد قاسمی پیربلوطی
Department of Psychology, Shk.C., Islamic Azad University, Shahrekord, Iran
احمد غضنفری
Department of Psychology, Shk.C., Islamic Azad University, Shahrekord, Iran
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :