مقدمه:
ازدواج نقش مهمی در سلامت فیزیکی و روانی افراد دارد و
نگرش نسبت به آن به تازگی دستخوش تغییر شده است.
هوش اجتماعی (شامل همدلی و درک احساسات دیگران) و روابط دختر و پسر به عنوان زمینه ای برای کسب تجربه صمیمیت، می تواند بر
نگرش نسبت به
ازدواج موثر باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط
هوش اجتماعی و روابط دختر و پسر با
نگرش نسبت به
ازدواج در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه انجام شد.
روش ها: این مطالعه توصیفی- تحلیلی- مقطعی بر روی ۴۱۵ دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه (۳۰۰ زن و ۱۱۵ مرد) در سال ۱۴۰۳ با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای متناسب انجام شد. داده ها از طریق پرسش نامه آنلاین شامل پرسش نامه دموگرافیک، پرسش نامه
هوش اجتماعی Tromso (Tromso Social Intelligence Scale یا TSIS)، پرسش نامه
نگرش نسبت به روابط دختر و پسر شیخ دارانی و همکاران (۴۱ گویه) و پرسش نامه
نگرش نسبت به
ازدواج (Marital attitude scale یا MAS) Braaten و Rosen جمع آوری گردید. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی Spearman و Multiple linear regression در نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته ها: میانگین نمره
هوش اجتماعی دانشجویان، ۲۸/۹۳ از ۱۳۹ نمره (حدود ۶۷ درصد سقف نمره) بود. نتایج همبستگی Spearman نشان داد که بین
هوش اجتماعی و
نگرش نسبت به
ازدواج رابطه معکوس و معنی داری وجود داشت؛ به این معنی که با افزایش هوش اجتماعی، نمره
نگرش مثبت به
ازدواج کاهش می یابد (۰۰۱/۰ > P، ۲۳/۰- = r). در مقابل، همبستگی ساده بین روابط دختر و پسر و
نگرش نسبت به
ازدواج معنی دار نبود (۰۵۰/۰ < P). در مدل Multiple linear regression،
هوش اجتماعی و روابط دختر و پسر به طور هم زمان حدود ۳۰ درصد از واریانس
نگرش نسبت به
ازدواج را تبیین کردند. در این مدل، پس از کنترل اثر هوش اجتماعی، روابط دختر و پسر به طور مستقل پیش بینی کننده منفی و معنی دار
نگرش نسبت به
ازدواج شد (۲۲/۰- = β، ۰۰۱/۰ > P)؛ یعنی با افزایش نمره روابط دختر و پسر،
نگرش مثبت نسبت به
ازدواج کاهش یافت.
نتیجه گیری:
نگرش دانشجویان نسبت به
ازدواج تحت تاثیر تعامل میان ویژگی های فردی و تجارب اجتماعی آنان است.
هوش اجتماعی بالاتر با
نگرش واقع گرایانه تری (و کمتر مثبت) نسبت به
ازدواج همراه بود. روابط دختر و پسر به تنهایی با
نگرش به
ازدواج مرتبط نبود، اما پس از کنترل
هوش اجتماعی به طور مستقل پیش بینی کننده کاهش
نگرش مثبت به
ازدواج بود. این یافته ها بر ضرورت طراحی برنامه های آموزشی و مشاوره ای به منظور ارتقای آگاهی و مهارت های ارتباطی دانشجویان تاکید می کند.