اثربخشی طرحواره درمانی هیجانی گروهی بر هیجان شرم و طرحوارههای مهار عاطفی و انزوای اجتماعی در بیماران مبتلا به پسوریازیس
محل انتشار: مجله سلامت و مراقبت، دوره: 28، شماره: 3
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 29
فایل این مقاله در 11 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_HCJ-28-3_001
تاریخ نمایه سازی: 21 آبان 1405
چکیده مقاله:
زمینه و هدف: با توجه به اینکه بیماران مبتلا به پسوریازیس علاوه بر رنج جسمانی، بار سنگینی از شرم، واپس زنی هیجانی و کناره گیری اجتماعی را بر دوش می کشند، این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی طرحواره درمانی هیجانی گروهی بر هیجان شرم و طرحواره های مهار عاطفی و انزوای اجتماعی در این بیماران انجام شد.
روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش، زنان ۱۸ تا ۵۰ ساله مبتلا به پسوریازیس ساکن مشهد بود که در نیمه نخست سال ۱۴۰۴ در پاسخ به فراخوان مجازی «انجمن پسوریازیس ایران»، داوطلب شدند. روش نمونه گیری در این پژوهش ترکیبی از روش های در دسترس و هدفمند بود. بدین منظور، پس از انتشار فراخوان همکاری از طریق "انجمن پسوریازیس ایران"، در مرحله اجرا ابتدا ۴۵ نفر از داوطلبان به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. سپس، فرم ها و شرایط این افراد بررسی و ۳۰ بیمار که واجد معیارهای ورود به مطالعه بودند به صورت هدفمند به عنوان نمونه نهایی انتخاب شدند. در نهایت، شرکت کنندگان منتخب به صورت تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند (۱۵ نفر در هر گروه). ابزارهای جمع آوری داده ها شامل مقیاس شرم درونی شده کوک (۱۹۹۳) و فرم کوتاه پرسشنامه طرحواره یانگ (۱۹۹۸) بود. گروه آزمایش، مداخله طرحواره درمانی هیجانی را به شیوه گروهی طی ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل در این مدت، هیچ مداخله روان شناختی دریافت نکرد. در نهایت، داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی و استنباطی (تحلیل کوواریانس چندمتغیری) به وسیله نرم افزار SPSS-۲۷ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته ها: تجزیه و تحلیل دادهها نشان داد که در هر سه متغیر شرم، مهار عاطفی و انزوای اجتماعی بین گروه آزمایش و کنترل، تفاوت معنی داری وجود داشت. همچنین بین نمرات پیش آزمون و پس آزمون در گروه آزمایش، تفاوت معنی داری دیده شد (۰/۰۵> p). در حالی که این تفاوت در گروه کنترل، معنادار نبود. بر اساس نتایج، اندازه اثر در متغیرهای شرم، مهار عاطفی و انزوای اجتماعی به ترتیب برابر با ۰/۵۱۲، ۰/۵۷۲ و ۰/۶۴۱ بود که اثربخشی طرحواره درمانی هیجانی گروهی را در هر سه متغیر نشان می داد (۰/۰۵> p).
نتیجه گیری: نتایج نشان داد که طرحواره درمانی هیجانی گروهی روی کاهش هیجان شرم و طرحواره های ناسازگار مهار عاطفی و انزوای اجتماعی تاثیرگذار است. لذا، این رویکرد می تواند در پروتکل های روانشناختی مورد استفاده برای کاهش شکایات بیماران مبتلا به پسوریازیس لحاظ شود.
کلیدواژه ها:
Group Emotional Schema Therapy ، Shame ، Schema of Emotional Inhibition ، Schema of Social Isolation ، Psoriasis ، طرحواره درمانی هیجانی گروهی ، هیجان شرم ، طرحواره مهار عاطفی ، طرحواره انزوای اجتماعی ، پسوریازیس
نویسندگان
ریحانه لطفی
Department of Psychology, Imam Reza International University, Mashhad, Iran
زهرا علیزاده بیرجندی
Department of Psychology (General), Rezvan Faculty, Imam Reza International University
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :