پتانسیل بازکاربری آریپیپرازول برای مقابله با آسیب کبدی ناشی از پاراکوات در موش های سوری نر

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 12

فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JMUMS-36-260_009

تاریخ نمایه سازی: 20 آبان 1405

چکیده مقاله:

سابقه و هدف: هپاتوتوکسیسیتی یکی از مهم ترین عوارض ناشی از مواجهه با ترکیبات شیمیایی است که استرس اکسیداتیو و التهاب نقش اساسی در پاتوژنز آن دارند. پاراکوات، به عنوان یک علف کش بسیار سمی، از طریق این مکانیسم ها موجب آسیب کبدی می شود و تاکنون درمان اختصاصی موثری برای آسیب کبدی ناشی از آن معرفی نشده است. با توجه به خواص آنتی اکسیدانی و ضد التهابی آریپیپرازول، مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات این دارو بر هپاتوتوکسیسیتی القا شده توسط پاراکوات در موش های سوری، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، ۳۵ سر موش سوری نر BALB/c به طور تصادفی در پنج گروه هفت تایی شامل گروه نرمال، گروه مدل هپاتوتوکسیسیتی (پاراکوات، ۳۰ میلی گرم بر کیلوگرم) و سه گروه درمانی دریافت کننده پاراکوات به همراه آریپیپرازول با دوزهای ۰/۱، ۱ و ۱۰ میلی گرم بر کیلوگرم تقسیم شدند. آریپیپرازول به مدت پنج روز متوالی به صورت داخل صفاقی تجویز شد. در روز ششم، نمونه های بافت کبد برای اندازه گیری گونه های فعال اکسیژن (ROS )، گلوتاتیون (GSH )، مالون دی آلدئید (MDA ) و پروتئین کربونیل (PrC )، ارزیابی بیان ژن TNF-α با روش (Real-time polymerase chain reaction ) Real-Time PCR و بررسی تغییرات هیستوپاتولوژیک با رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین (H&E ) جمع آوری شدند. یافته ها: تجویز پاراکوات موجب افزایش معنی دار ROS، PrC و بیان ژن TNF-α و کاهش معنی دار سطح GSH کبد در مقایسه با گروه نرمال شد .درمان با آریپیپرازول در دوزهای ۱ و ۱۰ میلی گرم بر کیلوگرم سبب کاهش معنی دار ROS، PrC و TNF-α و افزایش معنی دار GSH نسبت به گروه مدل گردید (۰/۰۵< P). همچنین کاهش معنی دار MDA تنها در دوز ۱ میلی گرم بر کیلوگرم مشاهده شد. بررسی های هیستوپاتولوژیک نیز بهبود نسبی آسیب های کبدی را در گروه های دریافت کننده آریپیپرازول نشان داد. استنتاج: آریپیپرازول می تواند از طریق کاهش استرس اکسیداتیو و پاسخ های التهابی، اثرات محافظتی احتمالی در برابر آسیب کبدی ناشی از پاراکوات اعمال کند، هر چند انجام مطالعات بیش تر برای تبیین دقیق مکانیسم های آن ضروری است.

نویسندگان

محمد شوکتی صیاد

Assistant professor, Ramsar Campus, Mazandaran University of Medical Sciences, Ramsar, Iran

مریم عالیشاهی

Student Research Committee, Faculty of Pharmacy, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

محسن خیری

Student Research Committee, Faculty of Pharmacy, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

مبینا اسماعیلی کناری

Student Research Committee, Ramsar Campus, Mazandaran University of Medical Sciences, Ramsar, Iran

ویدا معتمدنیا

PhD Candidate, Department of Toxicology and Pharmacology, school of pharmacy, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

فرشته طالب پور امیری

Professor, Department of Anatomy, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

محمد کرمی

Professor, Department of Toxicology and Pharmacology, Faculty of Pharmacy, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran

مراجع و منابع این مقاله:

لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
  • Gu X, Manautou JE. Molecular mechanisms underlying chemical liver injury. ...
  • Lee KI, Fang KM, Kuo CY, Huang CF, Liu SH, ...
  • نمایش کامل مراجع