بررسی ارتباط ذرات معلق با پارامترهای ECG و مارکرهای تشخیصی انعقادی در مبتلایان به بیماری های قلبی عروقی

سابقه و هدف: آلودگی هوا با افزایش بیماری های قلبی عروقی و مرگ ومیر ناشی از این بیماری ها مرتبط است و نیاز به تحقیقات بیش تری برای روشن کردن مسیرها و مکانیسم های خاصی که از طریق آن ها قرار گرفتن در معرض ذرات معلق بر عملکرد قلب و انعقاد خون در این بیماران تاثیر می گذارد، می باشد. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین سطوح ذرات معلق و پارامترهای الکتروکاردیوگرافی و مارکرهای انعقادی در بیماران مبتلا به بیماری های قلبی عروقی، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این پژوهش یک مطالعه تحلیلی- مقطعی، از نوع گذشته نگر بود که بر روی ۲۷۵ بیمار مبتلا به بیماری های قلبی عروقی بستری در زمستان ۱۴۰۱ در بیمارستان های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی آبادان انجام شد. داده های بالینی شامل فشار خون سیستولیک، فشار خون دیاستولیک، پارامترهای الکتروکاردیوگرافی، مارکرهای انعقادی و همچنین مشخصات دموگرافیک، از پرونده های پزشکی بیماران استخراج گردید. یافته ها: میانگین سنی شرکت کنندگان ۱۴/۴۹±۵۹/۶۹سال بود و ۵/۵۸ درصد آن ها مرد بودند. سندرم های کرونری حاد با ۵۳/۱ درصد شیوع، شایع ترین تشخیص بود. تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که همبستگی های معناداری بین سطوح PM۱۰ و PM۲.۵ با فشار خون، پارامترهای انعقادی (INR، PTT، PT و پلاکت ها ) و الکتروکاردیوگرافی (شامل فاصله P-R، فاصله Q-T و کمپلکس QRS) وجود ندارد. استنتاج: این مطالعه نشان داد که هیچ یک از همبستگی های بین غلظت PM۱۰ یا PM۲.۵ با فشار خون، پارامترهای انعقادی و پارامترهای الکتروکاردیوگرافی از نظر آماری معنی دار نبودند. یافته ها بر پیچیدگی تعاملات محیطی-بالینی تاکید می کنند و نیاز به مطالعات طولی با حجم نمونه بیش تر، طراحی های قوی تر و اندازه گیری های مکرر را برجسته می سازند.

کلیدواژه ها:

air pollution ، cardiovascular disease ، Electrocardiography ، آلودگی هوا ، بیماری های قلبی عروقی ، الکتروکاردیوگرافی