الگوی تطبیق سازی میان مفاهیم اسلامی و نوکنفوسیوسی توسط علامه لیوجی/علیرضا دوران/محمد باقر قیومی /حمیدرضا طوسی/عزالدین رضانژاد

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 19

فایل این مقاله در 24 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JPMA-7-14_002

تاریخ نمایه سازی: 20 آبان 1405

چکیده مقاله:

در قرن هفدهم و هجدهم میلادی، مسلمانان چین از سوی حاکمان مجبور به پذیرش زبان و فرهنگ چینی شده و به‎تدریج دستیابی مسلمانان به منابع اصیل اسلامی با مشکلات فزاینده‎ای روبه‎رو شد. یکی از مهم‎ترین دانشمندان این دوره، شخصیتی به نام «علامه لیوجی» است. او با تسلطی که بر هر دو فرهنگ اسلامی و نوکنفوسیوسی داشت، توانست اسلام را به‎گونه ای معرفی کند که هم از سوی حاکمان چینی مورد پذیرش قرار گیرد و هم مسلمانان قادر به فهم احکام اسلامی شوند. روش لیوجی را می توان، مدل «ترجمه ای گفت وگویی» نامید. مدل ترجمه ای، بیشتر بر «سنت و متن مقدس» تاکید کرده و بر تاثیرات فرهنگی متمرکز نیست. در مقابل، مدل گفت وگویی بر تعامل و ارتباط فرهنگی دوسویه بین پیروان دو دین و فرهنگ تاکید دارد. علامه لیوجی با این مدل، از یک‎سو به اسلام وفادار بود و از سوی دیگر توانست به غنی‎سازی فرهنگ اسلام و نوکنفوسیوسی کمک کند. اسلامی که لیوجی در صدد شناساندن آن بود، با ادیان چین که دین هایی فرهنگی هستند، سازگاری بیشتری دارد. این نوشتار با روش تحلیلی توصیفی می کوشد با تحلیل مفاهیم تطبیق سازی‎شده توسط لیوجی، شیوه تطبیق‎سازی وی را بشناساند.

کلیدواژه ها:

علامه لیوجی ، نوکنفوسیوسی ، مدل تطبیق‎سازی زمینه ای ، مدل ترجمه ای گفت وگویی