تکنواسترس: چالشی نوظهور در عصر یادگیری هوش مصنوعی در میان اعضای هیئت علمی دانشگاه

هدف: پیشرفت های سریع فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی در آموزش عالی، ضمن ایجاد فرصت های نوین، چالش هایی همچون تکنواسترس را برای اساتید دانشگاه به همراه داشته است. هدف این پژوهش، بررسی کیفی تجربه اساتید دانشگاه از تکنواسترس در عصر هوش مصنوعی است.روش شناسی : پژوهش حاضر از نوع کیفی و با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری انجام شد. شرکت کنندگان شامل ۲۱ استاد از دانشگاه های تبریز و دانشگاه فرهنگیان تبریز بودند که با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته جمع آوری و با روش هفت مرحله ای کلایزی تحلیل گردید. اعتبار یافته ها با استفاده از شاخص های قابلیت اعتبار، انتقال پذیری، اعتمادپذیری و تاییدپذیری صورت گرفت.یافته ها: تحلیل داده ها چهار تم اصلی شامل عوامل زمینه ساز تکنواسترس (ابعاد فردی-روانشناختی، آموزشی-سازمانی، ماهیت فناوری و هنجارهای محیطی-اجتماعی)؛ پیامدها و تبعات (تضعیف عملکرد آموزشی-پژوهشی، تهدید کیفیت زندگی حرفه ای و چالش های روان شناختی)؛ رشد حرفه ای و سازگاری اساتید در مواجهه با تکنواسترس (نوآوری در تدریس، توسعه مهارت های دیجیتال، بهبود فرصت های پژوهشی و افزایش انعطاف پذیری) و راهبردهای مقابله ای  (راهبردهای فردی، حمایت سازمانی و سیاست گذاری و برنامه ریزی) را آشکار ساخت.نتایج: علیرغم دیدگاه های متفاوت درباره ماهیت مثبت یا منفی تکنو استرس، این پدیده می تواند بر سلامت روان، کیفیت زندگی حرفه ای و بهره وری علمی اعضای هیئت علمی اثرگذار باشد. و علاوه بر پیامدهای منفی، فرصتی برای رشد حرفه ای، نوآوری آموزشی و توسعه مهارت های دیجیتال نیز فراهم می کند.اصالت و ارزش: این مطالعه به درک عمیق تری از تعامل میان فناوری های نوظهور، محیط های سازمانی و رفاه اعضای هیئت علمی کمک می کند. راهبردهای عملی برای توانمندسازی اعضای هیئت علمی و طراحی محیط های یادگیری دیجیتال حمایتی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تکنو استرس ، هوش مصنوعی ، اعضای هیئت علمی ، آموزش عالی