اولویت بندی محیط زیستی معیارهای معماری بیونیک در طراحی و برنامه ریزی سکونتگاه های انسانی با استفاده از روش ویکور

بیونیک در برنامه ریزی و طراحی شاخه ای است برای دست یابی به خلاقیت به واسطه ی استفاده از مدل های کلیدی طبیعی و مقایسه میان طبیعت زنده و محیط ساخته شده که به خلق کیفیت های مطلوب منجر می شود. بیشتر کاربری های موضوع طراحی بیونیکی فضاهای عمومی هستند و کمتر از این علم در طراحی سکونتگاه های انسانی استفاده شده است. مرور زمان تاثیر بیونیک در حوزه ی عملکرد و به خصوص فرآیند به چشم می خورد که این موارد لازمه ی توجه به ویژگی های سیستم های زنده را به جای فرم و سازه صرف در طراحی بیونیکی نشان می دهد. این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و هدف آن استفاده از روش های تصمیم گیری چند معیاره (روش ویکور ) در اولویت بندی معیارهای محیط زیستی معماری بیونیک در سکونتگاه های انسانی است. بر این اساس ابتدا معیارهای معماری بیونیک در طراحی و برنامه ریزی سکونتگاه های انسانی از مقالات معتبر استخراج شده و سپس ۱۳ معیار اصلی محیط زیستی از پژوهش ها توسط کارشناسان خبره استخراج و برای وزن دهی آماده سازی شده است. پرسشنامه برای ۲۵ نفر از خبرگان ارسال شد که ۱۹ نفر از خبرگان پرسشنامه را تکمیل و ارسال کردند. امتیازدهی در قالب پرسشنامه ای با مقیاس های ۱ تا ۹ (خیلی کم تا خیلی زیاد) صورت گرفت. در پژوهش حاضر از خبرگان خواسته شد که به تمامی ۱۳ معیار با توجه به چهار شاخص اصلی معماری پایدار یعنی مدیریت مصرف، طراحی با طبیعت، طراحی انسانی و مقیاس محیطی وزن دهند. نتایج نشان داد که کارایی ماده و انرژی، بهینه سازی و تکامل سه معیار برتر معماری بیونیک از منظر محیط زیستی در طراحی و برنامه ریزی سکونتگاه های انسانی هستند.